Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Ουγγαρία εγκαλεί ΣΥΡΙΖΑ: «O T.Σόρος πίσω από το ν/σ αλλαγής φύλου


Εργάζεται αδιάκοπα για τη διάλυση του θεσμού της οικογένειας και του Χριστιανισμού»

Με αφορμή το ντόρο που έγινε και στην Ελλάδα με το περιβόητο νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλλου στα 15 έτη, τις αντιδράσεις πολλών ιεραρχών, της κοινότητας του Αγίου Όρους, τα ελληνικά ΜΜΕ και την στάση της ΕΕ στο μεταναστευτικό προς την Ουγγαρία, Ούγγρος υπουργός στιγματίζει με ευθαρσή τρόπο το αληθινό  σχέδιο που κρύβεται πίσω από τέτοιες πολιτικές .

Πρόκειται για τον «εγκέφαλο-χορηγό» και παγκοσμίως  γνωστό για την «πολυσχιδή δράση του» (ΜΚΟ)  πολυεκατομυριούχο Ουγρο-εβραίο Τ.Σόρος, ο  οποίος αποτέλεσε  στόχο του Ούγγρου υπουργού ενέργειας, ο οποίος τον κατονόμασε ως «πράκτορα του Σατανά» που εργάζεται αδιάκοπα κατά του Χριστιανισμού.

«Βλέπουμε συνεχώς όλες τις μεγάλες επιθέσεις στην Ευρώπη  εναντίον του θεσμού της οικογένειας και των χριστιανικών αξιών, τις οποίες ο Σόρος και οι σύντροφοί του θέλουν να καταστρέψουν μαζί με την ανεξαρτησία και τις αξίες των εθνικών κρατών,  με σκοπό την εξαφάνιση του χριστιανικού πνεύματος της Ευρώπης …», δηλώνει ο András Aradszki Υφυπουργός Ενέργειας της Ουγγαρίας.

Η ουγγρική κυβέρνηση έχει εδραιωθεί πλέον ως σταθερός αντίπαλος του Τ. Σόρος και της παγκοσμιοποιημένης ατζέντας του την οποία με απίστευτους τρόπους προσπαθεί να επιβάλει σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, ενώ τώρα έχει φτάσει στο θρησκευτικό επίπεδο.

Ο ίδιος ο Ούγγρος υπουργός  προειδοποιεί ότι ο Σόρος εκτελεί ένα σατανικό σχέδιο για να καταστρέψει την Ευρώπη συθέμελα, «χτυπώντας καμπάνες» προφανώς με τις δηλώσεις του και στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ,  που «όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει» που λέει και ο θυμόσοφος  λαός, με την ψήφιση νομοσχεδίων τα οποία επισύρουν την οργή του κοινού αισθήματος των Ελλήνων πολιτών.

Ο András Aradszki, Υφυπουργός Ενέργειας της Ουγγαρίας, έδωσε ομιλία σε συναδέλφους βουλευτές με τίτλο «Το χριστιανικό καθήκον για την καταπολέμηση του σατανικού σχεδίου / Σόρος», στην οποία  προειδοποίησε για μια ευθεία ανηλεή επίθεση ενάντια στον Χριστιανισμό, τις παραδοσιακές αξίες και τον πυρήνα της ίδιας της οικογένειας.

«Βλέπουμε τι νόμοι περνάνε στην Ευρώπη για την έκτρωση, την ευθανασία, τον γάμο του ίδιου φύλου και την αναγκαστική πολιτικοποίηση της θεωρίας των φύλων. Οι μισθοφόροι του Σόρος δεν μιλούν τις σκέψεις του «Αγίου Πατέρα πάνω σ ‘αυτό, αλλά του Σατανά», δήλωσε ο ίδιος.

«Βλέπουμε τις μεγάλες επιθέσεις στις χώρες της ΕΕ εναντίον τις ίδιας της οικογένειας ως θεσμού, την οποία  ο Σόρος και οι σύντροφοί του θέλουν να καταστρέψουν, υποσκάπτοντας παράλληλα το χριστιανικό πνεύμα της Ευρώπης με την καταναγκαστική «διευθέτηση» δεκάδων εκατομμυρίων μουσουλμάνων  μεταναστών. Πρόκειται για πόλεμο από το ίδιο τον Σατανά μέσω των αντιπροσώπων του  .

«Ναι, μιλάω για μια επίθεση από τον Σατανά, ο οποίος είναι επίσης ο έκπτωτος άγγελος της άρνησης, ακόμα και όταν όλα είναι απολύτως προφανή», δηλώνει ο ίδιος φανερά εκνευρισμένος.

«Πρόκειται για το περιβόητο σχέδιο Σόρος το οποίο είναι σε πλήρη εξέλιξη παντού την Ευρώπη», σημείωσε ο ίδιος.

Ο Aradszki μίλησε για τη δύναμη της προσευχής στην καταπολέμηση της σατανικής-ισλαμικής επιρροής που επικρατεί στην Ευρώπη και για τη σημασία που έχουν οι χριστιανοί να ενωθούν σε ένα κοινό πνευματικό αγώνα εναντίον όλων αυτών των πολιτικών της ΕΕ.

«Το κομποσχοίνι είναι το ισχυρότερο όπλο κατά του κακού και είναι ικανό να αλλάξει την ιστορία», πρότεινε ο ίδιος.

Επίσης, τόνισε την σημασία μιας νέας «εθνικής διαβούλευσης» στην χώρα του η οποία θα είναι ουσιαστικά ένα μια μεγάλη ενημερωτική εκστρατεία που θα απευθύνεται σε όλους τους ψηφοφόρους για να τους ενημερώσει σχετικά με το «σχέδιο Σόρος», ειδικά όσον αφορά την αναγκαστική «επανεγκατάσταση προσφύγων». 

Ο Ούγγρος πολιτικός και νυν υπουργός εξηγεί  λεπτομερώς την τεράστια  συμπαιγνία μεταξύ του Σόρος ( και των ευαγών ιδρυμάτων του)  και της ΕΕ σε  ημερήσια διάταξη,  για να συντρίψουν από κοινού  τον εγγενή χριστιανικό πληθυσμό της Ευρώπης με ισλαμιστές αλλοδαπούς από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή μέσω της «επανεγκατάστασης των προσφύγων».

Οι ποσοστώσεις που επιβλήθηκαν από τις Βρυξέλλες, το άνοιγμα των πρόσφατα διαασφαλισμένων συνόρων της Ουγγαρίας και η πολιτική και οικονομική στόχευση των μη συμμορφούμενων χωρών, είναι τα «όπλα τους « σε αυτό το σατανικό σχέδιο.

Ο ίδιος αποκαλύπτει επίσης στοιχεία του σχεδίου που έχει ήδη εφαρμοστεί σε χώρες όπως η Γερμανία και η Σουηδία, με την  «ελαφριά καταδίκη» για εγκλήματα που διαπράττονται από μετανάστες (συμπεριλαμβανομένων των βιασμών και των δολοφονιών), την γενναιόδωρη βοήθεια με το άνοιγμα  των συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας στους μετανάστες, τις  πολιτικές ένταξης τους στις χριστιανικές κοινωνίες, οι οποίες οφείλουν να  συμμορφώνονται με τους πολιτιστικούς και γλωσσικούς κανόνες των αλλοδαπών Μουσουλμάνων ( θέλουν δεν θέλουν).

Ο Ούγγρος υπουργός στην ουσία αναφέρει τα αυτονόητα τα οποία έχουν «ξεχάσει» παραδόξως όχι μόνο ο πολιτικός κόσμος στην Ελλάδα αλλά και  πολλά ΜΜΕ.

Το σχέδιο Σόρος  φυσικά «συμφωνεί» με  την σειρά » ύποπτων» για την ασθμαίνουσα  από την κρίση ελληνική κοινωνία,  νομοσχεδίων στην χώρα μας , την αύξηση της παρουσίας αλλοδαπών εντός του ελληνικού οικιστικού ιστού  , την δημιουργία Τζαμιού στην Αθήνα μετά το 1832 και την απελευθέρωση της Ελλάδος από το οθωμανικό ζυγό, τα οποία συνιστούν πλέον  μέγα θέμα.

Πρόκειται πραγματικά για ένα σατανικό σχέδιο το οποίο «βάλει» κατά της ελληνικής οικογένειας ως θεσμό, της  ελληνικής κοινωνίας, της ορθόδοξης θρησκείας,  και  κατ’ επέκταση κατά του ελληνικού έθνους στο σύνολο του.

Όποιος όμως τα βάζει με τον τριαδικό Θεό δεν κερδίζει ποτέ και όλα μα όλα θα γίνουν σύμφωνα με το θέλημα του. 

πηγη

national-pride

ΕΔΩ ΑΛΛΑΞΕ ΓΕΝΟΣ ΣΤΟ ΦΥΛΟ ΘΑ ΚΟΛΛΟΥΣΕ; 
ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνὸς λέγει τα πράγματα με το άνομα τους! Δεν φοβάται τίποτε και κανένα, παρά μόνον να μη λύπηση τον Θεό!


ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Δημήτρης Νατσιός, Με άθεους, με εκκλησιομάχους, με καταδιεφθαρμένους πολιτικούς «το έθνος δεν στέκη»

Αποτέλεσμα εικόνας για άθεοι εκκλησιομάχοι
Με άθεους, με εκκλησιομάχους, με καταδιεφθαρμένους πολιτικούς «το έθνος δεν στέκη»
Στον 2ο τόμο των «Απομνημονευμάτων του Κολοκοτρώνη» - (έκδ. Γ. Βαλέτα, σελ. 323 )-εντόπισα ένα πολύ ωραίο και διδακτικό επεισόδιο, που διαδραματίζεται κατά την Αγιασμένη Επανάσταση του ΄21. Το διηγείται ο Γεώργιος Τερτσέτης-τι σπουδαίος άνθρωπος- σε λόγο του στις 25 Μαρτίου του 1855, στην τότε Βουλή των Ελλήνων. Το μεταφέρω, ως έχει:

«Κύριοι ακροαταί, εις τα 1822 πολεμιστής, στρατιώτης περίφημος επήγε εις σεβάσμιον πνευματικόν να ξομολογηθεί, να μεταλάβει.
Εξωμολογήθη ο πνευματικός του ευχήθη, τον εχαίδευσεν, αλλά του είπε: δεν ημπορώ να σε δώσω μεταλαβιά.
-Διατί;
-Χύνεις αίμα ανθρώπινο...!
Ωργίσθη ο στρατιώτης και έτρεξε παραπονούμενος εις τον επίσκοπον Μεθώνης. Του είπε όσα λέγει ο πνευματικός , ο στρατιώτης ήτο θυμώδης. Τον ήκουσεν ο επίσκοπος. Την Κυριακή του λέγει, ήσου (=να είσαι) εις την λειτουργίαν, ήσου πλησίον μου.
Ήλθε η Κυριακή, ψάλλεται η λειτουργία. Ο Δεσπότης εις την μεσινή θύρα, εις την ώρα της μεταλαβιάς, κρατώντας το δισκοπότηρο, φωνάζει τον στρατιώτη.
Έλα, του λέγει, πάρε, κράτει το δισκοπότηρο, μετάλαβε με τα ίδια σου τα χέρια, τα χέρια σου είναι πλέον αθώα, πλέον ευεργετικά εις την πατρίδα από τα εδικά μας. Ημείς οι ιερείς δεόμεθα τον Ύψιστο με τη φωνή, εσύ, σταίνοντας τα στήθη σου, εις τα βόλια του εχθρού».
Κείμενο που μοσχοβολάει ευωδία λευτεριάς, τα άνθη τα μυρίπνοα της αρχοντικής Ορθοδοξίας μας. Λόγια όμως που διδάσκουν και σήμερα, την γενιά την δικιά μας που είναι για τα... πανηγύρια. (Στα μέρη μου, στην αλίπληκτο Πιερία, λέμε μια «νόστιμη» παροιμία: «Η ψείρα μας στον Έλυμπο και μεις στα πανηγύρια». Δηλαδή η φτώχεια και η δυστυχία μάς έχει αφανίσει και μεις ασχολούμαστε με τις προστυχιές και τις παλαβομάρες των «καντιποτένιων», όπως τους ονόμαζε τους πολιτικάντηδες, ο πατριδοφύλακας στρατηγός Μακρυγιάννης).
Στο επεισόδιο του «Ιερού Αγώνος» που μας διέσωσε ο Τερτσέτης, διαβάζουμε για το πώς σώθηκε το δούλον Γένος κατά την μακραίωνη αιχμαλωσία στους Σαρακηνούς. (Αναζητώντας κάποτε την ετυμολογία της λέξεως Σαρακηνός, βρήκα στο βιβλίο του Ν. Βασιλειάδη "Ισλάμ-Ορθοδοξία", σελ. 85 το εξής αξιοσημείωτο. Ο  Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός έγραφε ότι «Σαρακηνούς τους Ισμαηλίτας καλούσιν, ως εκ της Σάρρας κενούς διά το ειρήσθαι υπό της  Άγαρ τω αγγέλω: Σάρρα κενήν με απέλυσεν»).
Σκοτάδι ψηλαφητό έπεσε και σήμερα πάνω στην πατρίδα μας, τα εντάλματα του Ευαγγελίου ανατρέπονται και ποδοπατούνται τα παιδιά μας, μέσω της ελεεινής εκπαίδευσης, τα ξεμυρώνουν και τα ξεβαπτίζουν, μας κυβερνούν άνθρωποι χειρότεροι και από τους Τούρκους. Κι αν αυτό φαίνεται υπερβολικό διαβάζω τα λόγια του Παπουλάκου: «Είναι ντροπή μας, ένα Γένος που με το αίμα του πύργωσε τη λευτεριά του, που πορπάτησε τη δύσκολη ανηφοριά, να παραδεχτεί πως δεν μπορεί να πορπατήσει στον ίσιο δρόμο άμα ειρήνεψε κι ότι δεν ξέρουμε μεις να σιγυρίσουμε το σπίτι, που με το αίμα μας λευτερώσαμε, αλλά ξέρουν να το σιγυρίσουν εκείνοι που δεν πολέμησαν, εκείνοι που δεν πίστεψαν στον αγώνα, εκείνοι που πάνε να μας αποκόψουνε από το Χριστό και πασχίζουνε να μας ρίξουνε στη σκλαβιά άλλων αφεντάδων που΄ναι πιο διαμονισμένοι από τους Τούρκους. Γιατί και κείνα που σεβάστηκε ο Τούρκος, τ’ άθεα γράμματα τα πετάνε και πάνε να τα ξεριζώσουνε... Τ΄ άθεα γράμματα υφαίνουνε το σάβανο του Γένους. Αυτά λοιπόν τα γράμματα θα μάθουμε στα παιδιά μας;» (Κ. Μπαστιά, ο Παπουλάκος, Εκδοτική Αθηνών, 1997, σελ. 145-146).
Ήρθε η ώρα, τα άθεα γράμματα, μας έριξαν στην σκλαβιά άλλων αφεντάδων πιο δαιμονισμένων από τους Τούρκους. Ψηφίζονται νόμοι που μας αποκόπτουν από τον Χριστό, που ξερριζώνουν όσια και ιερά, που υφαίνουν- φοβεροί λόγοι - το σάβανο του πάλαι ποτέ Ορθόδοξου Γένους των Ελλήνων, που ακυρώνουν την επανάσταση του ΄21. Διακόσια χρόνια μετά βαδίζουμε ολοταχώς για ιστορική ευθανασία... εκτός αν...
Εκτός αν μιμηθούμε τους ηρωϊκούς προγόνους μας. Τι μας διδάσκει το κείμενο του  προλόγου με τον περίφημο πολεμιστή και τον άγιο Επίσκοπο Μεθώνης;
Ο αγωνιστής είχε πνευματικό και εξομολογείτο για να μεταλάβει.
Εν μέσω επανάστασης, με τους Τούρκους να θερίζουν, να τηγανίζουν το Ρωμαίικο, με σφαγές, αρπαγές και γενοκτονίες, η μετάνοια δεν έλειπε.
«Για της πατρίδος την ελευθερίαν 
για του Χριστού την πίστιν την αγίαν 
γι΄αυτά τα δύο πολεμώ...».
Πολεμούσαν και μετανοούσαν, γι’αυτό ήταν Αγιασμένη η Επανάσταση. Τι προκοπή να περιμένει κανείς σήμερα όταν άθεα απολειφάδια νομοθετούν και ψηφίζουν, με χέρια και ποδάρια, νόμους που μόνο σε πολιτείες Σοδόμων και Γομμόρων αρμόζουν;
Μετά την νίκη στο Βαλτέτσι ο μεγάλος Κολοκοτρώνης, θα πει στα παλλικάρια του: (Ήταν Παρασκευή 13 Μαΐου 1821).
«Πρέπει να νηστεύσωμεν όλοι διά δοξολογίαν εκείνης της ημέρας και να δοξάζεται αιώνας αιώνων έως ου στέκη το έθνος, διότι ήτον η ελευθερία της πατρίδος». Τέτοιοι άνθρωποι που μοσχοβολούν σαν το Τίμιο Ξύλο μας έσωσαν. Με άθεους, μασόνους, με καταδιεφθαρμένους πολιτικούς «το έθνος δεν στέκη». «Επλήσθη η γη αδικίας απ΄αυτών...». (Γεν. 6,13).
Τι σπουδαία μορφή και ο Επίσκοπος!! "Ημείς οι ιερείς δεόμεθα τον Ύψιστο με την φωνή". Και προσευχή για την σωτηρία του Γένους, αλλά και όταν ήταν ανάγκη έπιαναν τα στουρναροντούφεκα και γίνονταν καπετάνιοι. Οι ιερείς, ο κλήρος είναι η τελευταία γραμμή άμυνας του έθνους. Αν υποταχθεί στα θηρία, η Ελλάδα τέλειωσε. Το σχολείο πλέον αλώθηκε, δεν θα μείνει τίποτε όρθιο "από τα παλιά, δικά μας πλούτη". (Παλαμάς). Είμαστε σε δουλεία, σε ύπουλη σκλαβιά χειρότερη κι απ΄των Τούρκων και απ’ των Φράγκων. Το ράσο είναι η αφανής εθνική σημαία του Γένους. Να θυμηθεί η εκκλησία ότι πάντοτε είναι ελληνοσώτειρα. Ως πότε μια χούφτα αφεντάδων πιο δαιμονισμένων από τους Τούρκους θα μας καταστρέφουν;
Να κλείσω με κάτι που διάβασα στο βιβλίο "Μονοτονικό , εμπειρία 24 ετών", έκδοση της Ι.Σ. της Εκκλησίας της Ελλάδος. Διαβάζουμε για ένα γεγονός που το άκουσε και το είδε ο Κ. Βάρναλης. Μιλά για τον Ψυχάρη, που ήθελε να διαλύσει την γλώσσα μας με τις ιδεοληψίες του.
«Ο Ψυχάρης ήρθε στην Ελλάδα πολλές φορές. Στα 1925 ήρθε για τελευταία φορά. Έδωσε στο θέατρο «Απόλλων» πολλές διαλέξεις. Κανένας δεν φανταζόταν πόσος κόσμος θα γέμιζε ασφυκτικά την πλατεία και τους εξώστες. Ο Ψυχάρης βγήκε στη σκηνή με φράκο και γεμάτος παράσημα. Έρριξε μια ματιά στο ακροατήριο κι άρχισε την διάλεξή του μ’αυτήν την κουβέντα: «Βλέπω δασκάλους, βλέπω φοιτητές, βλέπω κυρίες, βλέπω αξιωματικούς, μα δεν βλέπω κανέναν παπά. Δείχτε μου ένα παπά να κατεβώ να του φιλήσω το χέρι. Αυτά τα λόγια δεν ήταν δημοκοπία. Πραγματικά ο Ψυχάρης πίστευε πως δεν θα μπορούσε να κερδίσει το έθνος, αν δεν κέρδιζε πρώτο το σχολειό και ύστερα την εκκλησία».
Το σχολείο το κέρδισαν...Για την Εκκλησία μάς κανοναρχεί ο άγιος Χρυσόστομος: "Τοιούτον έχει μέγεθος η Εκκλησία· πολεμουμένη vικά. Επιβουλευομένη περιγίνεται· υβριζομένη, λαμπροτέρα καθίσταται· δέχεται τραύματα, και ου καταπίπτει υπό των ελκών. Κλυδωνίζεται αλλ’ ου καταποντίζεται· χειμάζεται, αλλά ναυάγιον ουχ υπομένει. Παλαίει, αλλ’ ουχ ηττάται· πυκτεύει, αλλ’ ου νικάται".

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ - Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ

HANS URS VON BALTHASAR--ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ (THEO-LOGIK) (24)-Η νέα αίρεση.

Συνέχεια από  Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

                                           
                                  HANS URS VON BALTHASAR
                                     ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ  (THEOLOGIK)
                                                 Τρίτος Τόμος
             ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ  (DER GEIST DER WAHRHEIT)
        (Οι δύο προηγούμενοι τόμοι: 1) Αλήθεια τού κόσμου (Wahrheit der Welt), 2)    Αλήθεια τού Θεού (Wahrheit Gottes) )
                                                      Johannes Verlag, 1987
                           4.   ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ
                               β)  Νέες εκτιμήσεις  (συνέχεια)
          
Είμαστε καλά ή τόχουμε χαμένο;
 2.  Υπάρχει όμως και μια άλλη ροπή και τάση προς ανανέωση τής πνευματολογίας, που μας οδηγεί και πάλι πίσω στον Χέγκελ, στη σύγχρονη εποχή. Η οποία χρειάζεται βέβαια μιαν πλήρη ‘μετατόπιση’, για να μπορέση να χρησιμοποιηθή για μια χριστιανική περί Πνεύματος διδασκαλία.  Αυτό που απασχολούσε απ’ τη νεότητά του τον Χέγκελ ήταν η συμφιλίωση ανάμεσα στο πεπερασμένο και το άπειρο, αυτό που ονόμαζε δηλ. αρχικά «ζωή» και σύντομα κατόπιν πνεύμα. «Μπορεί να ονομάση κανείς ως ένα πνεύμα, σε αντίθεση με την αφηρημένη πολλαπλότητα, την άπειρη ζωή, γιατί πνεύμα είναι η ζωντανή ενότητα τού πολυσχιδούς, σε αντίθεση μαζί του ως η μορφή του, και όχι σε αντίθεση μαζί του ως η χωρισμένη απ’ αυτό, νεκρή, απλή και μόνον πολλαπλότητα… Και γίνονται έτσι οι ξεχωριστές ζωές Όργανα (Organe), και το άπειρο όλον ένα άπειρο σύμπαν τής ζωής», «στο οποίο» όμως «ζωντανό όλον έχουν τεθή ταυτόχρονα ο θάνατος, η αντιπαράθεση κι η λογική…» (Hegels theologische Jugendschriften… - Θεολογικά νενανικά κείμενα του Χέγκελ…). Γι’ αυτό και μισούσε τόσο την ιουδαїκή θρησκεία με το ‘σκληροτράχηλο’ και άκαμπτο ασυμφιλίωτο τού άπειρου Θεού και του πεπερασμένου δημιουργήματος, ο Χέγκελ: αυτό που αναζητούσε ήταν ίσως λιγότερο ο Θεάνθρωπος και περισσότερο το Άγιο Πνεύμα, που εξερευνά ως το θεїκό πνεύμα σε εμάς τα βάθη τής θεότητας. Παραλείπει ωστόσο το νεανικό του έργο «Η θετικότητα της χριστιανικής θρησκείας», να μιλήση μετά την περιγραφή τής προσπάθειας του Ιησού   (( ! ))  να μεταφέρη στη χρηστοήθεια (στα χρηστά ήθη…) και στην ελεύθερη ηθικότητα την ιουδαїκή ‘νομιμότητα’ και για το ‘Αγιο Πνεύμα, αφήνοντας να επανέλθη αμέσως με την ‘ορθότητά’ της και την ‘αξιωματικότητά’ της στην παλαιά ‘νομιμότητα’ η Εκκλησία: «Αποδεσμευμένη από θετικές δωρεές… θα είχε μπορέσει να ακολουθήση τα ίδια της τα δώρα, ελευθερωμένη, η λογική·  πολύ νεανική ωστόσο, και πολύ αγύμναστη, … και με άγνοια τής απόλαυσης απ’ την αυτο-κατακτημένη ελευθερία, έθεσαν επάνω της έναν ζυγό πάλι από τύπους». Και θα ασχοληθή πλέον μόνο με τη σχέση ανάμεσα σ’ αυτήν την ‘κρατικοποιημένη’ Εκκλησία και την ‘κοσμική’ (λαїκή, εγκόσμια…) πόλη ο Χέγκελ. Που θα υπερβή ωστόσο στη μεγάλη πραγματεία, τιτλοφορημένη ως «Το πνεύμα τού χριστιανισμού και η μοίρα του» (1789-99) απ’ τον Nohl,  – με μιαν τυπική προσέγγιση μεταξύ τής ελληνικής ιδέας περί μοίρας και της Βίβλου – αυτόν τον ορίζοντα, και την καθαρά αρνητική έτσι κατανόηση του Νόμου: «Το βουνό και το μάτι, που το βλέπει, είναι υποκείμενο και αντικείμενο, όμως ανάμεσα στον άνθρωπο και στον Θεό, ανάμεσα στο πνεύμα και το πνεύμα, δεν υπάρχει αυτό το χάσμα· ο ένας είναι για τον άλλον μόνον στο ότι τον γνωρίζει ‘ένας και ένας άλλος’»   Κι αυτό υφίσταται στη σχέση τού Ιησού προς τον Πατέρα του, του Ιησού, που «εισήλθε με ολόκληρη τη μεγαλοφυḯα τού λαού του στον αγώνα» και κατασυντρίφτηκε μοιραία απ’ αυτό· όμως «δεν είναι αρνητική η εξύμνηση του Υιού τού ανθρώπου σ’ αυτόν τον ‘αφανισμό’», καθώς διέσωσε στον «αφανισμό» την υπερφυσική του αλήθεια (δεν είμαστε μακριά απ’ τον «Εμπεδοκλή» τού Hlderlin) και μπόρεσε να ‘βεβαιώση’, παρέχοντας το Άγιό του Πνεύμα, γι’ αυτήν την υπέρβαση τής μοίρας τούς μαθητές του: «Στην αγάπη έχει ξαναβρή τον εαυτό του σ’ έναν άλλον ο άνθρωπος, γιατί είναι μια συνένωση της ζωής (η αγάπη…), έστω κι αν προϋποθέτει τον χωρισμό…». Δεν πανηγυρίζουμε μόνον τον Αποθεούμενο (όπως στον Ηρακλή και το πλήθος τών αποτυχιών του), αλλά «προσευχόμαστε και στον Διδάσκαλο και Μεταμορφωτή και Εσταυρωμένον» στον Ιησού. Η επίγεια «πραγματικότητα, που κρέμεται ως μολύβι στα πόδια τού Αποθεούμενου», μετατρέπεται σε μιαν αιώρηση μεταξύ ουρανού και γης στον Ιησού: σε μιαν ενότητα του αγώνα με τη μοίρα και την ήδη ενυπάρχουσα σ’ αυτήν νίκη – γιατί αντιπαρέθεσε το ίδιο το Πνεύμα τούς φραγμούς του, για να δείξη σ’ αυτούς τη δύναμή του να τους υπερβή: κι αυτός είναι κατ’ αρχάς ο πλήρης νόμος τού Πνεύματος   (( ! )) .  «Δεν μπορούμε να ‘βγάλουμε’ τη ‘διπλότητα’ των φύσεων απ’ την ψυχή». Και βλέπουμε να ξεπηδά εδώ, εν μέσω τής θεολογίας, αυτό που ονομάζεται «αντικειμενικό πνεύμα» στην «Εγκυκλοπαιδεία» (για να εγκαταλειφθή βέβαια στη «Φιλοσοφία τού δικαίου» αυτός ο χαρακτηρισμός, αλλά να παραμείνη και να ονομασθή τώρα ως «η αντικειμενική τρόπον τινά θέληση» το ίδιο ‘πράγμα’ στην πργρφ. 26). Είναι η μοναδική συνείδηση το υποκειμενικό πνεύμα, η οποία και αρνείται κατ’ αρχάς την αντιπαράθεση προς τη σφαίρα ενός αφηρημένου Δικαίου, για να ανακαλύψη βαθμιαία (στην ιδιοκτησία, την ηθική, τα έθιμα της οικογένειας, την κοινότητα, την πολιτεία) μέσα από μιαν παραιτούμενη εγκατάλειψη την αληθινή διάσταση του Πνεύματος, ανακαλύπτοντας έτσι και τη γνήσια, ιδιαίτερή του ελευθερία. Δεν είναι π.χ. αφηρημένα οι εξωτερικοί θεσμοί (τα ‘καθιδρύματα’…) αντικειμενικό πνεύμα, καθώς συμπεριλαμβάνει σ’ αυτούς και την «ηθικότητα»  (μέσα απ’ την οποία και αναγνωρίζει αυτούς τούς θεσμούς στη συνείδησή του το υποκείμενο) κάποια φορά ο Χέγκελ, και αντικειμενοποιούν άρα  (( ; ))  όλες οι μορφές τού αντικειμενικού πνεύματος το Πνεύμα καθεαυτό, το οποίο και τις ‘προσφέρει’ στον εαυτό του, για να αποκτήση μέσα απ’ αυτές και την ‘αντιστασιμότητα’ και «αναγκαιότητά» τους την αληθινή, καθολική και ελεύθερη ύπαρξή του   (( Σημ. τ. μετ.: Οι κατασκευές τους μοιάζουν με τους ναούς τους, τους μεγαλοπρεπείς, που δεν έχουν όμως Ουρανό… )) . Η νομιμότητα και η ηθικότητα (εκλαμβανόμενες ακόμα ως αντίθετες στον Καντ) γίνονται τώρα οι προ-βαθμίδες τού ήθους, που «τελειοποιεί», καθ’ όσον κατέστη η ενότητα και «η αλήθεια του ίδιου του υποκειμενικού και του αντικειμενικού πνεύματος», «το αντικειμενικό πνεύμα»   (( ΄Αρα όλα πάλι καταλήγουν σ’ αυτόν εδώ τον πεπερασμένον κόσμο… Δεν έχουν αληθινό Θεό… )) .
        Η ‘μετάθεση’ της χεγκελιανής φιλοσοφίας σε μιαν τριαδική θεολογία προκύπτει τόσο πιο εύκολα, εφ’ όσον κατάγεται σαφώς απ’ αυτήν τη θεολογία εκείνη η φιλοσοφία. Υπήρξε έτσι το αληθινό νόημα του ‘εγκαθιδρύματος’ Εκκλησία, η ‘παύλεια’ άποψη του μυστικού σώματος του Χριστού σε πολλά μέλη για τον νεαρόν Χέγκελ, έτσι ώστε «να συμφωνούν σε Μιαν ζωή οι πολλές μορφές τής ζωής» και «να καταργηθούν επίσης οι τοίχοι που μας χωρίζουν απέναντι στις άλλες, θεοειδείς υπάρξεις»· δεν είναι δε ένα εγκαθιδρυμένο (θεσμοποιημένο…) μυστήριο το αληθινό  νόημα της Ευχαριστίας (Eucharistie), αλλά η συμμετοχή στο ένα Πνεύμα τής αγάπης τού Ιησού, που τα διαπερνά όλα. Και δεν θα είναι θεολογικά τίποτα άλλο οι «αντικειμενικότητες» στην Εκκλησία, ο Λόγος (ως Γραφή), το μυστήριο, η παράδοση, το αξίωμα, παρά διαμορφωμένες από το Άγιο Πνεύμα τού Χριστού μορφές, για να οδηγήσουν, μέσα απ’ την αυτο-εγκατάλειψη (‘κένωση’…), στην ίδιαν την καθαρότητα και την καθολική διεύρυνση του Πνεύματος, το υποκειμενικό Πνεύμα τών πιστών. Η συχνή δε (προτεσταντική) κατηγορία, πως έχει ‘νομιμοποιήσει’ και θεσμοποιήσει την υποκειμενική αγάπη τού Χριστού ο Καθολικισμός, μπορεί (κάλλιστα…) να αποδυναμωθή μέσα απ’ τη χεγκελιανή κατανόηση περί αντικειμενικού Πνεύματος. Παραμένουν βέβαια ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στο χεγκελιανό Πνεύμα και το χριστιανικό Άγιο Πνεύμα: δεν ταυτίζονται δηλ. αμφότερα στο «απόλυτο πνεύμα», παρ’ όλο που δωρίζεται και ‘εμφυτεύεται’ εσωτερικά στο δημιουργημένο πνεύμα το Άγιο Πνεύμα, που εξερευνά τα βάθη τού Θεού· και δεν ταυτίζεται αντίστοιχα με το Πνεύμα που εμψυχώνει την Εκκλησία η ανευρισκόμενη πράγματι στην Εκκλησία πιστή πνευματική ψυχή – παρ΄όλο που μπορεί να ονομασθή ως “anima ecclesiastica” (μαζί με τον Ωριγένη), και παρ’ όλο που συμμετέχει ακόμα και στη μητρότητα της Εκκλησίας (όπως λέει ο Μεθόδιος) -, επειδή, εγκαθιδρυμένη ως «αντικειμενικό πνεύμα» του Ιησού και του Αγίου του Πνεύματος, διατηρεί πάντοτε την ίδιαν προτεραιότητα απέναντι στην ψυχή που εισήλθε σ’ αυτήν η Εκκλησία, όπως ‘προπορεύεται’ απέναντι στην απελευθερωθείσα απ’ τον Θεό επενέργεια του πλάσματος η επενέργεια του Θεού   (( Σαφής η ταύτιση της Εκκλησίας με τον ίδιον τον Θεό… )) . 
         Το ότι διαφυλάσσει όμως  στην Εκκλησία αυτήν τη διπλήν όψη το Άγιο Πνεύμα, ‘οφείλεται’ στην αρχική του, τριαδική και αμείωτη διπλή μορφή ως ύψιστη («υποκειμενική») ενότητα Πατρός και Υιού και ως ‘αποσπασμένον’ και απ’ τους δυό («αντικειμενικό» και «προσωπικό») καρπό αυτής τής αγάπης, ως το αιώνιό τους ‘προїόν’, αποτέλεσμα και άρα και μαρτυρία. Μας οδηγεί δε πίσω σε όσα είπαμε στον δεύτερον τόμο, στο ότι μπορούμε δηλ. να μιλήσουμε μόνο με «δυό αντίστροφες προτάσεις» για τα πράγματα στον Θεό, αυτός ο ‘διπλασιασμός’. Κι όταν αναρωτιέται για το «αν προσφέρονται αφορμές απ’ την ανθρώπινη σχέση προσώπου προς πρόσωπο, ώστε να κατανοήσουμε ανάλογα τις προσωπικές ιδιότητες του Πνεύματος» ο H. Mȕhlen   (( Παρ’ όλο που μας ‘απαγορεύουν’ κάθε τέτοια αναλογική σκέψη, διότι δεν έχει καμμιάν απολύτως ισχύ, οι Πατέρες… )) , δεν μπορεί παρά να διαπιστώση τελικά, πως μπορεί να χαρακτηρισθή ως το «Εμείς» Πατρός και Υιού απ’ τη μια, και ως ένα «Εσύ» και για τους δυό απ’ την άλλη το Πνεύμα, και να προτείνη έτσι, «να χαρακτηρισθή ως μια Εμείς-Εσύ-σχέση αυτή η σχέση. Παράγουν (γεννούν, ‘εκπορεύουν’…) με μιαν αυστηρά κοινή πράξη τού Εμείς, ως εκείνο το εσωτερικό στη θεότητα Εσύ το Άγιο Πνεύμα, στο οποίο και αναφέρονται από κοινού και ταυτόχρονα, ο Πατέρας και ο Υιός»    (( Σημ. τ. μετ.: Βλέπουμε πως, όχι απλώς δεν αναιρείται εκείνη η αρχική κακοδοξία τού Φιλιόκβε, αλλά εξακολουθεί να παράγη σημεία και τέρατα της ανθρώπινης μεγαλομανίας μη αναιρούμενη… Και λέει και ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος εκείνο το φοβερό: «Αποφασίσαμε να συζητήσουμε επί ίσοις όροις με τους Δυτικούς…»… Οι άνθρωποι δεν κρύβονται… )) . Μπορεί δε σίγουρα να «φωτισθή» απ’ την αναλογία Πατέρας-Μητέρα-Παιδί η σύγκλιση των δυό προσεγγίσεων· παρ’ όλο που δεν μπορεί παρά να μοιάζη μόνον από μακριά με το μυστήριο της εσωτερικής πληρότητας της απόλυτης θεїκής ενότητας η ανθρώπινη και δημιουργημένη ‘γενεαλογία’    (( Μην πιστεύοντας στον αποκαλυφθέντα Θεό, προσπαθούν να φτιάξουν με ανθρώπινα μέσα μιαν ‘ενότητα’ στον προαιώνιον  Έναν και Τριαδικό Θεό!... )) .
       H προσέγγιση που επιχειρήθηκε εδώ στο να κατανοήσουμε το «Ποιος» είναι το Άγιο Πνεύμα, άφησε ένα πρόβλημα αναπάντητο: γιατί δεν είναι μόνον το δίκαιο, η ηθικότητα και η εθιμικότητα (το ήθος…) , αλλά και η φύση ως σύνολο αντικειμενικό Πνεύμα για τον Χέγκελ. Επισημάναμε μέχρι τώρα μια ‘μετάθεση’ μόνον προς την Εκκλησία, οπότε μένει ανοιχτό το ερώτημα για το Άγιο Πνεύμα και τη φύση (ή το πνεύμα τού κόσμου), το οποίο και θα το επεξεργαστούμε στο επόμενο, ιδιαίτερο κεφάλαιο.

         ( συνεχίζεται 

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΖΩΗ ΜΟΥ - Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Προσευχή εν Μετανοία και Μετάνοια εν Αγάπη και Ειρήνη


 
Η γέννησις, και κατόπιν η αύξησις ημών επί της γης, ουδέν άλλο είναι, ει μη η δημιουργική διαδικασία, εν τη ροή της οποίας αφομοιούμεν το είναι εις το προσιτόν εις ημάς μέτρον, ελπίζοντες ότι η μη τελειωθείσα ενταύθα γνώσις θα πληρωθή μέχρι τελειότητος πέραν των ορίων της μορφής ταύτης της υπάρξεως ημών.

Γέροντα Σωφρονίου του έσσεξ
Όταν εν τη πνευματική ημών οράσει ενωθούν πάσαι αι βιωθείσαι υφ’ ημών εμπειρίαι ως εις έν κέντρον του προσώπου ημών, όταν και ο ζοφερός άδης και το Άκτιστον Φως ενωθούν εν τω πνεύματι ημών ως πραγματικότητες τας οποίας γνωρίζομεν, τότε αρχίζομεν να κατανοώμεν την σημασίαν του Ονόματος Ιησούς, τουτέστι Σωτήρ. Ούτος το άναρχον Φως, «εκένωσεν Εαυτόν μορφήν δούλου λαβών» (Φιλ. 2,7) μέχρι καταβάσεως εις τον άδην, ίνα αρπάση εκείθεν τον Αδάμ. Και ημείς νυν επικαλούμεθα Αυτόν εν προσευχή:
«Ιησού, Υιέ του Θεού του Ζώντος, σώσον ημάς, ελέησον ημάς και τον κόσμον σου».
Το Όνομα του Θεού το αποκαλυφθέν εις τους ανθρώπους υπηρετεί την σχέσιν μεταξύ Θεού και ημών. Δια του Ονόματος του Θεού κάλλιον ειπείν δια των ονομάτων Αυτού, τελούνται εν τη Εκκλησία όλα τα μυστήρια. Εν τω Ονόματι του Θεού οφείλομεν να πράττωμεν παν έργον. Δια της επικλήσεως των ονομάτων του Υψίστου γίνεται ενεργός και απαύστως αισθητή η παρουσία Αυτού. Όταν το έργον ημών τελήται κατά το θέλημα του Κυρίου η καρδία ημών διάγει εν ειρήνη. Όταν όμως εκκλίνωμεν από της αληθείας, αισθάνεται αύτη «δυσφορίαν» τινα. Ούτω δια της προσευχής τελείται απαύστως εσωτερικός έλεγχος εις πάσαν κίνησιν του πνεύματος ημών· ουδεμία σκέψις, ουδείς λόγος παρέρχεται απαρατήρητος. Το επακόλουθον τούτο της αδιαλείπτου προσευχής επιτρέπει να μειώσωμεν τας αμαρτίας ημών εις το κατά το δυνατόν ελάχιστον.
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού, ελέησον ημάς».
«Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς». Ούτω προσευχόμεθα το πρωΐ. Αλλά και μόνον η λεπτή παρουσία του Πνεύματος του Θεού εν ημίν δίδει την δυνατότητα εις το πνεύμα ημών να διαμένη εν αληθεί εσωτερική νήψει. «Ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν ει μη εν Πνεύματι Αγίω» (Α’ Κορ. 12,3). Εκ νέου πειθόμεθα ότι δια της νοεράς επικλήσεως του Ονόματος του Κυρίου σωζόμεθα εκ της αμαρτίας εν τοις έργοις και τοις λόγοις ημών:
«Κύριε Ιησού, Συ εί το Φως το ελθόν προς σωτηρίαν του κόσμου· φώτισον τους νοερούς οφθαλμούς της καρδίας μου, ίνα αξιωθώ απροσκόπτως, ως εν Φωτί ημέρας, τελειώσαι την οδόν μου ενώπιον του Προσώπου Σου» (βλ. Ιωάν. 11,9-10).
Εάν θέλωμεν η προσευχή ημών να οδηγήση εις εκείνα τα αποτελέσματα, περί των οποίων μετά τοιούτου θαυμασμού ομιλούν οι Πατέρες και διδάσκαλοι ημών, είναι απαραίτητον όπως ακολουθήσωμεν την διδαχήν αυτών. Πρώτος όρος αυτής είναι η πίστις εις τον Χριστόν ως Θεόν-Σωτήρα· δεύτερος είναι η επίγνωσις ημών ως αμαρτωλών εν απωλεία. Η συνείδησις αύτη δύναται να φθάση εις τοιούτον βάθος, ώστε ο άνθρωπος να αισθάνηται εαυτόν χείριστον πάντων· τούτο δε παρουσιάζεται οφθαλμοφανές εις αυτόν ουχί ένεκα των εξωτερικών αυτού πράξεων, αλλά δι’ ενοράσεως της αποστάσεως αυτού από του Θεού, και εαυτού ως φορέως δυνάμει παντός κακού.
Όσον πλείον ταπεινούμεθα εν τη οδυνηρά μετανοία, τοσούτον ταχύτερον η προσευχή ημών φθάνει εις τον Θεόν. Εάν όμως απολέσωμεν την ταπείνωσιν, τότε ουδεμία άσκησις δύναται να βοηθήση ημάς. Η ενέργεια εν ημίν της υπερηφανίας, της κατακρίσεως των αδελφών, η υπεροψία και αντιπάθεια προς τον πλησίον, απομακρύνουν ημάς από του Κυρίου.
Προσερχόμεθα εις τον Θεόν ως οι έσχατοι αμαρτωλοί. Μεμφόμεθα εαυτούς εις πάντα εν ειλικρινεία. Ουδέν φανταζόμεθα, ουδέν εκζητούμεν, ει μη την άφεσιν και το έλεος. Τοιαύτη είναι συνεχώς η εσωτερική ημών κατάστασις. Ικετεύομεν Αυτόν τον Ίδιον τον Θεόν να βοηθήση ημάς όπως μη λυπώμεν το Πνεύμα το Άγιον δια των βδελυρών παθών ημών, όπως μη προκαλέσωμεν βλάβην τινά εις τον αδελφόν ημών (εις πάντα άνθρωπον). Καταδικάζομεν εαυτούς ως αναξίους του Θεού εις τας βασάνους του άδου. Ουδέν ιδιαίτερον χάρισμα αναμένομεν Άνωθεν, αλλά μόνον ποθούμεν δι’ όλων των δυνάμεων ημών να συλλάβωμεν το αληθές νόημα των εντολών του Χριστού και να ζήσωμεν συμφώνως προς αυτάς. Κράζομεν:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς και τον κόσμον Σου».
Και ο Θεός εισακούει ημών και έρχεται εις ημάς η σωτηρία. «Και έσται, πας ός αν επικαλέσηται το Όνομα Κυρίου (εν παρομοία διαθέσει πνεύματος), σωθήσεται» (Ιωήλ 3,5).
«Μετανοείτε» (Ματθ. 4,17). Οφείλομεν να λάβωμεν σοβαρώς υπ’ όψιν την κλήσιν του Χριστού: Να αλλάξωμεν ριζικώς τον τρόπον της εσωτερικής ημών ζωής και κοσμοθεωρίας, τας σχέσεις ημών προς τους ανθρώπους και προς παν φαινόμενον εν τω κτιστώ είναι· να μη φονεύωμεν τους εχθρούς, αλλά να νικώμεν αυτούς δια της αγάπης.
Πρέπει να ενθυμώμεθα ότι δεν υπάρχει απόλυτον κακόν. Απόλυτον είναι μόνον το άναρχον Αγαθόν. Και το Αγαθόν τούτο έδωκεν εις ημάς την εντολήν: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών … καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς … έσεσθε τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειος εστιν» (Ματθ. 5,44 και 48). Να παραδώσωμεν εαυτούς εις σφαγήν δια τους αδελφούς είναι το κάλλιστον μέσον, όπως αποσπάσωμεν αυτούς εκ της δουλείας του συκοφάντου-διαβόλου και ετοιμάσωμεν τας ψυχάς αυτών προς αποδοχήν του Θεού, «Ός πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι» (Α’ Τιμ. 2,4).
Δεν υπάρχει άνθρωπος παντελώς άμοιρος του φωτός, διότι ο Θεός «φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» (Ιωάν. 1,9). Η εντολή «μη αντιστήναι τω πονηρώ» (Ματθ. 5,39) είναι η πλέον αποτελεσματική μορφή της πάλης κατά του κακού. Όταν εις την βίαν ανθίσταταί τις δια των μέσων εκείνων εις τα οποία προσφεύγει και ο ποιών την αμαρτίαν, τότε αυξάνει η δύναμις του παγκοσμίου κακού.
Ο φόνος αθώων ανθρώπων μεταθέτει, δι’ αοράτου συνήθως τρόπου, τας ηθικάς δυνάμεις της ανθρωπότητος προς την πλευράν εκείνου του καλού, δια το οποίον απέθανον ούτοι (οι αθώοι). Δεν έχει ούτω το πράγμα, όταν εξ αμφοτέρων των πλευρών εκδηλούται η αυτή κακή τάσις κυριαρχίας επί των άλλων. Η νίκη δια της φυσικής βίας δεν διαρκεί αιωνίως. Ο Θεός, ών Φως άγιον και άμωμον, αποχωρεί από των κακούργων· ούτοι εκπίπτουν από της μόνης πηγής της ζωής και αποθνήσκουν: «Μη εαυτούς εκδικούντες, αγαπητοί, αλλά δότε τόπον τη οργή· γέγραπται γαρ· Εμοί (ανήκει) εκδίκησις, Εγώ ανταποδώσω, λέγει Κύριος … Μη νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν» (Ρωμ. 12,19 και 21).
 

Πηγή: "Περί Προσευχής" Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ). Μετάφρασις εκ του Ρωσικού Ιερομονάχου Ζαχαρίου. Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου. Έσσεξ Αγγλίας 1993.

Προσευχή προς τον…παγκόσμιο ηγέτη σε αμερικανικό Κογκρέσο και Ιερουσαλήμ (βίντεο)

Την ώρα που στο αμερικανικό Κογκρέσο προσεύχονται στον Αλλάχ και τον καλούν να επιβάλλει παγκόσμια κυριαρχία, εκατοντάδες Εβραίοι συγκεντρώθηκαν στο όρος του Ναού για ένα μαζικό «Aliyah», τον μαζικό ερχομό δηλαδή των Εβραίων της διασποράς στην «γη του Ισραήλ», καθώς θεωρούν πως πλησιάζει η ώρα εμφάνισης του «Μεσσία» τους, ως παγκοσμίου ηγέτη.
Μάλιστα, με αφορμή την εβραϊκή εορτή Sukkot, στάλθηκε μήνυμα προς τον «Hashem»: Οι Εβραίοι και όλα τα έθνη είναι έτοιμοι για τον Τρίτο Ναό» και τον ερχομό του Μεσσία, τα «βήματα του οποίου ήδη ακούγονται», όπως ειπώθηκε.
Το Hashem είναι εβραϊκή λέξη για τον «θεό του κόσμου τούτου» και σημαίνει κυριολεκτικά «το όνομα».
Κατά την ανάγνωση της Τορά και της προσευχής, ο τιμωρός θεός των Εβραίων αποκαλείται συχνά Hashem, ως ένας τρόπος μη αναφοράς του ονόματός του.
Υπάρχουν πολλά ονόματα για τον «θεό» της εβραϊκής όπως Adoshem, Yah, Yahweh, Γιαχβέ, ο οποίος φυσικά δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστό και την γεμάτη αγάπη και μαθηματική λογική διδασκαλία Του.!
Την ίδια ώρα, στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, την περασμένη εβδομάδα, ιμάμης είπε μία προσευχή, ισχυριζόμενος  πως ο θεός έχει γίνει γνωστός μέσω «πολλών ονομάτων» και οι άνθρωποι τον ζουν μέσω «πολλαπλών δρόμων».
Με άλλα λόγια απήγγειλε μία προσευχή Πανθρησκείας, η οποία με την σειρά της καλεί, ουσιαστικά, τον παγκόσμιο ηγέτη να κυβερνήσει με σιδηρά πυγμή τα έθνη της οικουμένης, όπως πολλοί αναφέρουν πως τελικά θα συμβεί.
Πρόκειται για τον Abdullah Antepli, αντιπρόσωπο των ισλαμικών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Duke, ο οποίος φυσικά κλήθηκε από τους Δημοκρατικούς διεθνιστές των ΗΠΑ, προκειμένου να υμνήσει τον Γιαχβέ-Αλλάχ, το οποίο αποκαλεί Δημιουργό των πάντων και τον παρακαλεί, μεταξύ άλλων, να βοηθήσει στην δημιουργία μιας παγκόσμιας πολυπολιτισμιμικής, πολυθρησκευτικής κοινωνίας με αρχή τις ΗΠΑ!
Άραγε σε συνδυασμό με τις επισημάνσεις πολιτικών για «επιτακτική ανάγκη παγκόσμιας κυβέρνησης«, μήπως σιγά-σιγά να παίρνουμε σοβαρά αυτά που ειπώνονται σε Ιερουσαλήμ και αμερικανικό Κογκρέσο;


pentapostagma

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα που διαθέτει το πολιτικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και παρόλα αυτά, είναι η χώρα της πλήρους πολιτικής ασυδοσίας. Και γιατί υπάρχει αυτή η απέραντη πολιτική ασυδοσία; Γιατί απλά η Ελλάδα είναι η μόνη μάλλον χώρα με το πιο πάνω πολιτικό σύστημα που δεν διαθέτει Συνταγματικό Δικαστήριο, του οποίου η απόφαση θα είχε καθολικότητα και θα δέσμευε τους πάντες, κυβέρνηση και πολίτες .

Για να καταφανεί η χρησιμότητα του Συνταγματικού Δικαστηρίου και για να το κατανοήσει επιτέλους και ο πλέον αδαής ή αφελής,

αρκεί το παράδειγμα της μόλις εκδοθείσας απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία κηρύσσει αντισυνταγματική την επιβολή από το κράτος εισφοράς αλληλεγγύης επί τεκμαρτών εισοδημάτων και διατάσσει την κυβέρνηση να επιστρέψει πίσω τα εισπραχθέντα ποσά.

Ο κόσμος δυστυχώς πιστεύει πως το ΣτΕ είναι Συνταγματικό Δικαστήριο και επομένως δεν χρειαζόμαστε κι άλλο τέτοιο. Λάθος. Το ΣτΕ είναι ένα από τα τρία ανώτατα δικαστήρια που διαθέτει η χώρα και είναι μόνο διοικητικό δικαστήριο και επιπλέον κρίνει την κάθε υπόθεση ατομικά. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως η κυβέρνηση θα γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της την πιο πάνω απόφαση που εξέδωσε το ΣτΕ και θα επιστρέψει (αν φυσικά και όποτε επιστρέψει) τα παρακρατηθέντα ποσά μόνο στους πολίτες που προσέφυγαν στο ΣτΕ και δικαιώθηκαν. Τα υπόλοιπα εκατομμύρια των πολιτών δεν θα πάρουν ούτε ευρώ πίσω και το χειρότερο, θα συνεχίσουν να φορολογούνται αντισυνταγματικά.

Για να δικαιωθεί λοιπόν ο κάθε πολίτης ξεχωριστά και να λάβει πίσω την αντισυνταγματική εισφορά αλληλεγγύης που κατέβαλε, θα πρέπει να πάει να πληρώσει δικηγόρους, παράβολα στο κράτος και διάφορα ένσημα, προκειμένου να μπορέσει να βρεθεί ενώπιον του ΣτΕ, έπειτα από χρόνια. Δηλαδή θα πρέπει να πάει να πληρώσει πολλαπλάσια από όσα θα πάρει, προς όφελος της κυβέρνησης και των δανειστών και θα περιμένει να πάρει πίσω, μόνο μέρος αυτών που κατέβαλε. Δεν είναι κάποιος φυσικά ανόητος για να υποβληθεί σε αυτή τη διαδικασία και τα έξοδα. Αυτό το ξέρει η κάθε κυβέρνηση και γι’ αυτό δεν ακούσατε ποτέ στο παρελθόν και δεν θα ακούσετε ποτέ στο μέλλον, κόμματα εξουσίας να θέλουν στην πραγματικότητα να θεσμοθετήσουν Συνταγματικό Δικαστήριο, μέσα από κάποια από τις τόσες αναθεωρήσεις του Συντάγματος που έγιναν ή θα γίνουν. Όλα προτιμούν την πολιτική ασυδοσία προς όφελός τους.

Τι θα έκανε όμως το Συνταγματικό Δικαστήριο και γιατί είναι απόλυτα χρήσιμο; Απλά, αν την πιο πάνω απόφαση την εξέδιδε το Συνταγματικό Δικαστήριο και όχι το ΣτΕ, τότε, λόγω της καθολικότητας της απόφασης, αφενός ο σχετικός νόμος θα κηρυσσόταν αντισυνταγματικός, και επομένως αυτοδίκαια άκυρος, αφετέρου και το κυριότερο, όλοι οι πολίτες θα είχαν το δικαίωμα να πάνε αύριο το πρωϊ μόνοι τους στις αρμόδιες ΔΟΥ και να εισπράξουν πίσω τα ποσά που αναγκάστηκαν να καταβάλουν αντισυνταγματικά. Σκεφτείτε λοιπόν, πιο ελληνικό σάπιο κόμμα εξουσίας το θέλει αυτό; Απεναντίας, υπάρχουν οι συστημικοί βαστάζοι, με τη μάσκα των κρατικοδίαιτων συνταγματολόγων, που μιλάνε για προοδευτικό διάχυτο έλεγχο της συνταγματικότητας από όλα τα δικαστήρια και αυτό ακριβώς για να αποφευχθεί η περιστολή της ασυδοσίας της κάθε κυβέρνησης από το Συνταγματικό Δικαστήριο και γενικά από τη Δικαιοσύνη. Αυτό όμως, όπως απέδειξα αμέσως πιο πάνω, σημαίνει πλήρη πολιτική ασυδοσία και καταπάτηση του Συντάγματος και τούτο επειδή ακριβώς το ίδιο το Σύνταγμα δεν προβλέπει την αυτοπροστασία του, π.χ. με την πρόβλεψη θεσμοθέτησης Συνταγματικού Δικαστηρίου. Θα μου πείτε φυσικά και με το δίκιο σας, ποιος έφτιαξε το Σύνταγμα για να προβλέπει και την αυτοπροστασία του; Οι ίδιοι οι πολιτικοί που θέλουν την πλήρη πολιτική ασυδοσία το έφτιαξαν και ταυτόχρονα κήρυξαν τον εαυτό τους πλήρως αρμόδιο και το λαό πλήρως αναρμόδιο για κάθε μελλοντική επέμβαση στο Σύνταγμα.

Μετά από όλα αυτά, είναι κουτό να αναρωτιέται κάποιος, γιατί πολλοί πολίτες στην Ελλάδα προσπαθούν να αποφύγουν να πληρώσουν τους φόρους τους. Μα γιατί προσπαθούν να ξεφύγουν από την πολιτική ασυδοσία, θα μπορούσε να ήταν μια απάντηση.


hassapis-peter
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...