Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

. Όταν οι New York Times αναζητούσαν την σαγηνευτικότερη μουσική του κόσμου στην Ήπειρο

Ταξίδι στον τόπο που γέννησε το ηπειρώτικο μοιρολόι του βιολιτζή Αλέξη Ζούμπα
Όταν οι New York Times αναζητούσαν την σαγηνευτικότερη μουσική του κόσμου στην Ήπειρο
«Στις 20 Σεπτέμβρη του 1926, ο ελληνικής καταγωγής βιολιτζήςΑλέξης Ζούμπας ηχογραφεί ένα από τα πιο συγκλονιστικά μουσικά κομμάτια που έχω ακούσει ποτέ.», αναφέρει η Amanda Petrusich των New York Times. Πρώτη φορά ήρθε σε επαφή με τη μουσική του μέσω του Cristopher King. Μέσα από μία τεράστια συλλογή βινυλίων, ο μουσικός παράγωγος της πρότεινε να ακούσει τον Ζούμπα. Είχε μάθει τόσο καλά το γούστο της, που ήταν σίγουρος ότι ο Έλληνας βιολιστής θα την μάγευε με το Ηπειρώτικο Μοιρολόι. Και δεν έπεσε έξω.
AdTech Ad
«Υπάρχει μια παλλόμενη υστερία στο παίξιμό του, η κάθε νότα τρέμει σα να υπέφερε πρόσφατα από μία συναισθηματική κατάρρευση»
Ο Αλέξης Ζούμπας ηχογράφησε το μοιρολόι στις 20 Σεπτεμβρίου του 1926, ένα θρήνο που μέχρι σήμερα ψάλλεται πάνω από τάφους στην Ήπειρο. Είναι λίγο μεγαλύτερο από τέσσερα λεπτά και άρτια εκτελεσμένο. Δεν είναι όμως η τεχνική που μάγεψε τη δημοσιογράφο. «Υπάρχει μια παλλόμενη υστερία στο παίξιμό του, η κάθε νότα τρέμει σα να υπέφερε πρόσφατα από μία συναισθηματική κατάρρευση». Λέγεται ότι εκείνη την περίοδο, ο Ζούμπας είχε βυθιστεί στη μελαγχολία της ξενιτιάς και της νοσταλγίας για την Ελλάδα, έχοντας περάσει στην Αμερική ήδη 16 χρόνια.
Όταν οι New York Times αναζητούσαν την σαγηνευτικότερη μουσική του κόσμου στην ΉπειροΟ Γιάννης Χαλδούπης κάνει πρόβα στο δάσος – Andrea Frazzetta/ The New York Times


Σε μια προσπάθεια να μάθει τι ακριβώς ήταν αυτό που τον συγκίνησε τόσο πολύ, ώστε να δημιουργήσει ένα τόσο έντονο μοιρολόι, ποιος χαμός τον έφερε σε αυτή τη συναισθηματική κατάσταση, η Petrusich ταξίδεψε μέχρι την Ήπειρο και οι New York Times κατέγραψαν το οδοιπορικό της. Μετά από προτροπή του King, έφτασε στο χωριό Βίτσα. Ήθελε να ζήσει από κοντά την εμπειρία ενός μοιρολογιού, ενός λαϊκού πανηγυριού, αφού ο King της είχε πει ότι «αυτά τα τραγούδια ζουν και πεθαίνουν στα βλέμματα, τις χειραψίες και τις αγκαλιές που ανταλλάσσουν οι άνθρωποι στο άκουσμά τους». Ο παραγωγός, που ταξιδεύει όσο πιο συχνά μπορεί στην Ήπειρο, επέλεγε πάντοτε αυτό το μεσαίου μεγέθους χωριουδάκι, που βρίσκεται ψηλά στην οροσειρά την Πίνδου και διοργανώνει το ετήσιο πανηγύρι του στις 14-17 Αυγούστου. Ως δημοσιογράφος, η Petrusich πίστευε ότι ο καλύτερος τρόπος να λύσει το μυστήριο που την απασχολούσε ήταν να κάνει αυτό το ταξίδι και να ζήσει όλη αυτή την εμπειρία. Έτσι εκείνο το καλοκαίρι έκαναν μαζί το μεγάλο ταξίδι από την Αμερική στο ορεινό χωριουδάκι της Ηπείρου.
Η Petrusich χρησιμοποίησε για τη Βίτσα τη φράση«ασυνήθιστα ειδυλλιακή». Εντυπωσιάστηκε από τα ολόλευκα σπίτια από ασβεστόλιθο με τις «ελάχιστες παραχωρήσεις στην νεωτερικότητα». Διάβασε για την ιστορία της, από τους Βυζαντινούς μέχρι τον Λόρδο Βύρωνα, θαύμασε την καθαρή και γεμάτη υγεία ατμόσφαιρα του τόπου, τα καλντερίμια και τα πλατάνια στην κεντρική πλατεία. Στο χωριό που οι περισσότεροι επιστρέφουν το καλοκαίρι, το αυγουστιάτικο πανηγύρι του σφύζει από κόσμο, τραγούδι και χορό. Η δημοσιογράφος έφαγε σουβλάκια, ήπιε τσίπουρο και έζησε μέσα σε ένα κλίμα «χαρούμενο, σχεδόν ενθουσιώδες». Έμαθε, από έναν 33χρονο ντόπιο, ότι το πανηγύρι γίνεται για να γιορτάσουν οι άνθρωποι ότι «σήμερα είμαστε εδώ μαζί και του χρόνου μπορεί να μην είμαστε και γι’ αυτό χορεύουμε, και γι’ αυτό κλαίμε».
Όταν οι New York Times αναζητούσαν την σαγηνευτικότερη μουσική του κόσμου στην ΉπειροΞημέρωμα στη Βίτσα: O Διονύσης Παπαστέργιος οδηγεί τους κατοίκους παίζοντας λαούτο – Andrea Frazzetta/ The New York Times

Το μοιρολόι που άνοιξε το πανηγύρι ήταν αυτοσχεδιασμός, όπως είναι όλα τα μοιρολόγια, με εξαίρεση την ύπαρξη ορισμένων μουσικών δεικτών που συνθέτουν το είδος. Οι περισσότερες παραδοσιακές Ηπειρώτικες ενορχηστρώσεις αποτελούνται από κλαρίνο, βιολί, λαούτο και ντέφι. Η μελωδία του είναι ταραγμένη και ορισμένες φορές, αν η εκτέλεση είναι πολύ καλή, το μοιρολόι μπορεί να «ξεδιαλύνει πράγματα μέσα σου». Είναι «γι’ αυτούς που δεν είναι εδώ».
«Οι μουσικοί στην Ήπειρο θεωρούνται κάποιου είδους ψυχολόγοι. Βλέπουν τι είναι «σπασμένο» και προσπαθούν να το φτιάξουν, όπως λέει ένας ντόπιος μουσικός. Τα πανηγύρια είναι ένα λαϊκό τελετουργικό κάθαρσης».


Η εκτέλεση του «Ηπειρώτικου Μοιρολογιού» που άκουσε και έζησε η Petrusich σε εκείνο το πανηγύρι δεν ήταν ίδια με του Ζούμπα, αφού δεν μπορεί να υπάρχει το ίδιο μέγεθος απελπισίας κάθε φορά. Αυτό που άκουσε η δημοσιογράφος στη Βίτσα ήταν μια πιο απαλή εκδοχή της σύνθεσης, με λιγότερη ταραχή μέσα της αλλά εμποτισμένη με «μία ανείπωτη πείνα». Το βλέμμα του Γρηγόρη Καψάλη, ο οποίος εκτελούσε το κομμάτι στο κλαρίνο, ήταν μαλακό, συχνά έχανε στην εστίασή του και έμοιαζε χαμένο. Κατά τη διάρκεια του μοιρολογιού, οι ντόπιοι ξεκίνησαν τους παραδοσιακούς τους χορούς. Η Petrusich σηκώθηκε και μπήκε στον κύκλο, κάνοντας «συνεχόμενες και γελοίες προσπάθειες» να ακολουθήσει τα πολύπλοκα βήματα του χορού. Την επόμενη μέρα, ο Καψάλης της είπε ότι την χάρηκε γιατί «είχε μπει στο πνεύμα».

Μέσα από την έρευνά της, η δημοσιογράφος ανακάλυψε ότι η δύναμη της Ηπειρώτικης μουσικής, που αποτελεί την πηγή και τη δομή της εμπειρίας του πανηγυριού, προέρχεται από την έντονη απομόνωση του τόπου. Οι μουσικές αυτές συνθέσεις συχνά μιμούνται τις «σκληρές φιγούρες του τοπίου» και τα όργανα αναπαράγουν φυσικούς ήχους.
Μετά την δεύτερη μόλις μέρα παραμονής της στο χωριό, η Petrusich ένιωσε πως είχε παρασυρθεί σε μία «κατάσταση συνεχούς παραζάλης» και πως η μουσική την «γιάτρευε». Η αντίληψη για τις θεραπευτικές ικανότητες των μοιρολογιών και των πανηγυριώτικων τραγουδιών είναι ιδιαίτερα έντονη στην Ήπειρο και οι μουσικοί θεωρούνται κάποιου είδους ψυχολόγοι. Βλέπουν τι είναι «σπασμένο» και προσπαθούν να το φτιάξουν, όπως της είπε ένας ντόπιος μουσικός. Τα πανηγύρια είναι ένα λαϊκό τελετουργικό κάθαρσης.
Όταν οι New York Times αναζητούσαν την σαγηνευτικότερη μουσική του κόσμου στην Ήπειρο 
Ένας κάτοικος του χωριού χορεύει στη μουσική από το κλαρίνο του Γιάννη Χαλδούπη – Andrea Frazzetta/ The New York Times


Την τελευταία μέρα του πανηγυριού, ο King την ξύπνησε στις 8 το πρωί, αφού είχανε πέσει για ύπνο μόλις 3 ώρες πριν. «Ετοιμάζονται». Η Petrusich σηκώθηκε και τον ακολούθησε στην κεντρική πλατεία του χωριού. Είχε έρθει η ώρα για τον τελευταίο χορό. Οι ντόπιοι ήταν ακόμα εκεί, εξαντλημένοι αλλά χαρούμενοι, ακόμα στην «πίστα». Ένας άντρας, μεγάλος σε ηλικία, την πλησίασε και της είπε: «Κατάλαβες; Βλέπεις; Δεν χρειαζόμαστε γιατρούς! Είμαστε χαρούμενοι!». Εκείνο το πρωί η Amanda Petrusich άφησε το δημοσιογραφικό της μπλοκάκι στην άκρη και μπήκε στο χορό. Οι ντόπιοι συνόδευσαν την μπάντα στην έξοδο του χωριού, όπου και έκαναν έναν κύκλο γύρω τους, αποχαιρετώντας τους με χειροκροτήματα και χορό.
Με ένα μαγικό τρόπο όλοι ησύχασαν ταυτόχρονα. Μετά από ένα σιγανό κλάμα μικρής διάρκειας, «από εκείνο που δεν αντιλαμβάνεσαι μέχρι να φτάσει η αλμύρα στα χείλη σου», ξεκίνησαν όλοι μαζί την επιστροφή στο χωριό. «Ήταν σαν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Όλοι αγκαλιάζονταν και έδιναν ευχές». Στο τέλος βγήκε και η απαραίτητη αναμνηστική φωτογραφία. Η ατμόσφαιρα της ξενιτιάς, η ίδια που συγκίνησε τον Αλέξη Ζούμπα έναν αιώνα πριν, είχε αρχίσει να ξεθωριάζει. Η εμπειρία της Petrusich από το 3ήμερο πανηγύρι της είχε τελικά δώσει ένα κομμάτι της απάντησης που αναζητούσε.
Το πανηγύρι στο Βρίστοβο – Andrea Frazzetta/ The New York Times
«Αυτό που μάλλον διέλυσε τόσο πολύ συναισθηματικά τον Ζούμπα σε εκείνο το studio της Νέας Υόρκης ήταν η σκέψη ότι ίσως δεν θα κατάφερνε ποτέ να γυρίσει πίσω. Για εμάς, τουλάχιστον, υπήρχε η ελπίδα ότι όσα νιώσαμε θα μας ακολουθούσαν όλο το χρόνο, μέχρι την επιστροφή μας το επόμενο καλοκαίρι».
Απόδοση: Σταυριάννα Χαραλαμποπούλου

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Η ΕΝΟΤΗΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ (1)- Η εμπειρία προσδιορίζεται σαν απόκτηση ηρεμίας (ηρεμείν) στην ψυχή

Η ΕΝΟΤΗΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ  
ΤΟΥ Enrico Berti.

Τί είναι η γνώση;   
 Στα πρώτα κεφάλαια της Μεταφυσικής, στοχεύοντας να ξεκαθαρίσει "ποιά είναι η φύση τής επιστήμης που ερευνάται (983 α 21) την οποία ονομάζει για την ώρα σοφία, ο Αριστοτέλης συζητά την φύση τής γνώσεως γενικά (το ειδέναι), διότι καθώς δηλώνει : ού δ' ένεκα ποιούμεθα τον λόγον τούτ' εστίν, ότι την ονομαζομένην σοφίαν περί τα πρώτα αίτια και τας αρχάς υπολαμβάνουσι πάντες, ώστε ο μέν έμπειρος των οποιανούν εχόντων αίσθησιν είναι δοκεί σοφώτερος, ο δέ τεχνίτης των έμπειρων, χειροτέχνου δέ αρχιτέκτων, ού δέ θεωρητικαί των ποιητικών μάλλον, ότι μέν ούν σοφία περί τίνας αρχάς και αιτίας εστίν επιστήμη! (981 α 26-30).
          Αφού παρατηρήσει ότι η άσκηση της γνώσεως έχει την ουσία της μέσα στην ίδια την ανθρώπινη φύση, διακρίνει στην συνέχεια διάφορες μορφές γνώσεως : την αίσθηση, την φαντασία (το φάντασμα), την επιστήμη και την σοφίαΕάν αφαιρέσουμε την τελευταία την οποία εξετάζουμε στην συνέχεια, οι άλλες μπορούν να συμπτυχθούν βασικά σε τρείς, διατεταγμένες σε προοδευτική τάξη. Η πρώτηπεριλαμβάνει αίσθηση, φάντασμα και μνήμη. Τρείς μορφές γνώσεως οι οποίες ώς πρός το περιεχόμενο είναι αφομοιώσιμες μεταξύ τους. Το φάντασμα, η εικόνα, είναι αυτό που γίνεται σωστό, που γίνεται αντιληπτό στην αίσθηση, ενώ η μνήμη είναι η διατήρηση της εικόνος, αφού έχει αναγνωρισθεί σαν εικόνα του αντικειμένου τού πράγματος. Η δεύτερη είναι η εμπειρία, η τρίτη περιλαμβάνει την τέχνη και την επιστήμη, τα οποία χαρακτηρίζει με τον ίδιο τρόπο,ώστε τα διακρίνει στην Ηθική.
          Ποιές όμως απο αυτές τις τρείς μορφές γνώσεως, αποτελούν την σοφία; Αποκλείεται λοιπόν κατ'αρχάς η αίσθηση (981 b 10). Όσον αφορά τα υπόλοιπα, δηλώνει στην συνέχεια ότι η σοφία υποστηρίζεται περισσότερο απο την τέχνη, παρά απο την εμπειρία! (981 α 24-25). Διότι η εμπειρία δηλώνει-γεννάται στους ανθρώπους απο την μνήμη, διότι πράγματι οι πολλές μνήμες του ιδίου πράγματος ολοκληρώνουν την δυνατότητα μίας εμπειρίας. Και η τέχνη γεννάται όταν απο πολλές εννοιολογήσεις της εμπειρίας, γεννάται μόνον μια καθόλου υπόληψις γύρω απο παρόμοια πράγματα!
          Έτσι λοιπόν ο Αριστοτέλης δηλώνει ότι η εμπειρία φαίνεται σχεδόν όμοια με την επιστήμη και την τέχνη. Αυτή η ομοιότης, δηλαδή το κοινό στοιχείο στις δύο μορφές γνώσεως, συνίσταται στο γεγονός ότι και οι δύο αποτελούν την ενότητα μίας πολλαπλότητος, (μία εμπειρία, μία υπόληψις). Η εμπειρία ενώνει τις πολλές μνήμες, η τέχνη ενώνει τις πολλές έννοιες της εμπειρίας. Αυτό το ίδιο στοιχείο διακρίνει την εμπειρία και την τέχνη απο την αίσθηση η οποία, καθώς είναι ο πρώτος βαθμός γνώσεως δέν μπορεί να ενώσει καμμία προηγούμενη γνώση.     
          Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι το πρώτο χαρακτηριστικό της γνώσεως, είναι η ενότης μίας πολλαπλότητος. Χωρίς ενότητα δέν υπάρχει ούτε καθορισμός ούτε νόηση. Η απόλυτη πολλαπλότης είναι ανόητη! Αυτή η ενότης λοιπόν στην περίπτωση της εμπειρίας είναι ακόμη ιδιαίτερη, καθότι αφορά πολλές μνήμες του αυτού πράγματος, ενώ στην τέχνη είναι πιό πλατειά, καθώς αφορά πολλά πράγματα όμοια μεταξύ τους (περί των ομοίων). Εάν είναι αλήθεια λοιπόν ότι η τέχνη γεννιέται απο την εμπειρία-καθότι της προσφέρει το υλικό για ένωση-και επομένως δέν είναι δυνατή χωρίς την εμπειρία, σε απόλυτο βαθμό, είναι αλήθεια επίσης ότι για να συσταθεί η εμπειρία είναι αναγκαία η παρουσία ενός πρώτου τρόπου εκείνης της ενότητος, της οποίας η ολοκληρωμένη μορφή είναι η τέχνη.
          Η εμπειρία λοιπόν είναι μία ενότης μίας πολλαπλότητος μνημείων, όλων όμως σχετικών με ένα μοναδικό και ίδιο πράγμα. Απο την εμπειρία, δηλαδή απο κάθε καθόλου που βρήκε ησυχία στην ψυχή (η εκ παντός ηρεμήσαντος του καθόλου εν τη ψυχή), το ένα ενάντια στα πολλά, το οποίο σε όλα αυτά είναι παρόν ένα και το ίδιο, ένα και το αυτό, προέρχεται η αρχή της τέχνης και της επιστήμης. (Αναλυτικά ύστερα, 100 α 3-9). Η εμπειρία λοιπόν περιέχει ήδη εις εαυτή το καθόλου, σαν αυτό που είναι παρόν ένα και το αυτό σε μία πολλαπλότητα πραγμάτων, αντικειμένων. Γι'αυτό η αρχή, δηλαδή το σημείο εκκίνησης, της τέχνης και της επιστήμης οι οποίες συλλαμβάνουν ακριβώς την ενότητα μίας πολλαπλότητος πραγμάτων, προέρχεται απο την εμπειρία, δηλαδή προσέρχεται σ'αυτή.
          Η σχέση ανάμεσα στην εμπειρία και στο καθόλου ξεκαθαρίζει ακόμη περισσότερο σε άλλα δύο χωρία του ιδίου κεφαλαίου. "Γεννώντας πολλές τέτοιες γνώσεις, γεννιέται ήδη κάποια διαφορά, και έτσι σε μερικά ζώα απο την παραμονή τέτοιων γνώσεων γεννιέται ένας λόγος, σε άλλα όχι". Η ανάδυση του λόγου, εδώ συνδέεται με την εμφάνιση μίας διαφοράς, δηλαδή ενός χαρακτήρος ικανού να καθορίσει μία ομάδα πραγμάτων, διακρίνοντας τα απο αλλα και εξομοιώνοντας τα μεταξύ τους! Στο δεύτερο χωρίο διαβάζουμε : παραμένοντας λοιπόν ένα μόνον απο τα πράγματα τα αδιαφοροποίητα (στάντος γάρ των αδιαφόρων ενός), υπάρχει για πρώτη φορά στην ψυχή το καθόλου. Και πράγματι έχουμε μία ξεχωριστή αίσθηση, μόνον που η αίσθηση είναι του καθόλου, για παράδειγμα του ανθρώπου, όχι του ανθρώπου Σωκράτη". (100 15-18). Τα αδιαφοροποίητα πράγματα (τα αδιάφορα) είναι εκείνα στα οποία δέν παρουσιάσθηκε ακόμη η διαφορά, δηλαδή εκείνα που είναι αντικείμενα της εμπειρίας. Είναι αρκετό και ένα μόνον εξ'αυτών να σταθεροποιηθεί, δηλαδή να γίνει γνωστό, ώστε να υπάρχει μέσα στην ψυχή το καθόλου.
          Για να προσλάβουμε όμως ένα μόνο πράγμα είναι αρκετή μία μόνον αίσθηση; Έτσι λοιπόν μπορούμε να πούμε πώς ήδη στην αίσθηση περιέχεται το καθόλου, όχι με την έννοια ότι μέσω αυτής το γνωρίζουμε ήδη, αλλά με την έννοια πώς το γνωσθέν πράγμα γνωρίσθηκε μέσω αυτής καθότι είναι συγκεκριμένο, δηλαδή διαθέτει μία μορφή, η οποία είναι καθαυτή καθολική.Προκειμένου όμως να γνωσθεί το καθόλου είναι αναγκαίο το ξεχωριστό πράγμα να γνωσθεί απο πρίν με όλη του την ακρίβεια, δηλαδή είναι αναγκαίο να πραγματοποιηθεί εκείνη η ενοποίηση των αισθήσεων και της μνήμης, που αποτελούν την εμπειρία. Γι'αυτό είναι σωστό να πούμε ότι το καθόλου περιέχεται ακριβέστερα στην εμπειρία παρά στην αίσθηση ή στην ανάμνηση και ότι η αρχή της τέχνης και της επιστήμης προέρχεται απο την εμπειρία.
          Ας προσέξουμε όμως επίσης ότι σ'αυτά τα χωρία, στον χαρακτήρα της ενότητος, ο οποίος ήδη στην Μεταφυσική είχε χρησιμεύσει να διακρίνει την εμπειρία απο τις κατώτερες μορφές γνώσεως, προστίθεται και εκείνος της ησυχίας, της σταθερότητος. Η εμπειρία πράγματι προσδιορίζεται σαν απόκτηση ηρεμίας (ηρεμείν) στην ψυχή, ή σαν το σταμάτημα (στήναι) των προηγουμένων εμπειριών. Είναι βεβαίως αυτονόητο ότι πρόκειται για μία σταθερότητα με σχετική έννοια, σε σχέση δηλαδή με τις αισθήσεις και τις μνήμες, όπου εδώ εννοούνται σε απόλυτη κινητικότητα! Δέν πρόκειται για μία καθοριστική τελειωτική σταθερότητα, διότι σε σχέση με τις ανώτερες μορφές γνώσεως, η εμπειρία είναι κινητική με την σειρά της. Η σταθερότης λοιπόν είναι ένας χαρακτήρας απολύτως ανάλογος με εκείνον της ενότητος, και μαζί μ'αυτόν συστήνει, αποτελεί μία απαραίτητη συνθήκη και ένα ουσιώδες προνόμιο της γνώσεως.
Συνεχίζεται.
Αμέθυστος.

''Η εμπειρία της ησυχίας..''


Σ'ένα μοναχικό ερημίτη έφτασαν μια μέρα κάποιοι επισκέπτες.
Τον ρώτησαν: Τι νόημα έχει η ζωή σου στην ησυχία;

Ο μοναχός εκείνη τη στιγμή μόλις έβγαζε νερό από ένα βαθύ πηγάδι. 
Είπε: Κοιτάξτε στο πηγάδι!
Τι βλέπετε;
Εκείνοι κοίταξαν: Τίποτα..
Μετά από λίγο ο μοναχός τούς είπε ξανά: Κοιτάξτε στο πηγάδι! Τι βλέπετε;
Εκείνοι κοίταξαν πάλι κάτω. Ναι, τώρα βλέπουμε τα πρόσωπά μας.
Και ο μοναχός απάντησε: Βλέπετε πριν, όταν έβγαλα νερό,
το νερό ήταν ταραγμένο.

Τώρα είναι ήρεμο.
Αυτή είναι η εμπειρία της ησυχίας. Βλέπεις τον εαυτό σου!

Βολοκολάμσκ Ιλαρίων: Τα ΜΜΕ να μην διαστρεβλώνουν τα λεγόμενα των Ιεραρχών


ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΙΛΑΡΙΩΝΑΣ: ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΝΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΙΛΑΡΙΩΝΑΣ: ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΝΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΣτις 19 Αυγούστου ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας συμπληρώνει την 30η επέτειο της εκκλησιαστικής του δράσεως και προσφοράς. Στη συνέντευξη, την οποία παραχώρησε στο πρακτορείο ειδήσεων RIA Novosti, ο Ιεράρχης αναφέρεται σε «μικρά και μεγάλα θαύματα» που έζησε ο ίδιος, στην επίδραση σε αυτόν «της ατμόσφαιρας των δυτικών χωρών» κατά την υπηρεσία του στο εξωτερικό, την επίσκεψη στη Μόσχα του Γραμματέα του Κράτους του Βατικανού Πιέτρο Παρολίν, την Ορθοδοξία στην Ουκρανία, και καταθέτει σκέψεις  σχετικά με την ενασχόληση των κοσμικών ΜΜΕ με την εκκλησιαστική θεματολογία.

– Σεβασμιώτατε, την εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, πριν από 30 χρόνια, στις 19 Αυγούστου 1987, χειροτονηθήκατε Ιερομόναχος. Γιά Σᾶς προσωπικά, τι σημαίνει η Μεταμόρφωση; Έχετε ζήσει κάποια θαύματα, τα οποία ενίσχυσαν την πίστη στον Θεό;
– Η Μεταμόρφωση είναι μια πολύ ιδιαίτερη εορτή. Μᾶς θυμίζει εκείνο το θείο φως, το οποίο φανερώθηκε στους μαθητές του Σωτήρος στο Θαβώρ. Καθώς τελούμε τη Θεία Λειτουργία ανεβαίνουμε το δικό μας Θαβώρ και μετέχουμε αυτού του ακτίστου φωτός. Οφείλω την άπειρη ευγνωμοσύνη μου προς τον Θεό, που με καταξίωσε εδώ και 30 χρόνια να παρίσταμαι έμπροσθεν του Ιερού Θυσιαστηρίου και να ιερουργώ.
Έχω ζήσει πολλά θαύματα, τόσο μικρά, όσο και μεγάλα. Έχω την αίσθηση ότι ο Κύριος μᾶς οδηγεί στη ζωή μας, μᾶς νουθετεί και συνετίζει μέσα από διάφορες περιστάσεις της ζωής μας. Κάθε ημέρα που ζούμε είναι θαύμα καθ΄εαυτό. Πολλά θαύματα είναι εκείνα, τα οποία λες και δεν φαίνονται. Λχ. όταν βλέπεις τη μεταμόρφωση της ψυχής του ανθρώπου μέσα από τη μετοχή του στην εκκλησιαστική ζωή, την κοινωνία των Αχράντων Μυστηρίων και την προσευχή. Τέτοια θαύματα εμείς οι κληρικοί τα βλέπουμε συνέχεια και μόνο χαρά μᾶς προκαλούν.
– Κοποιάζετε πολλά στον τομέα πνευματικής διαφωτίσεως. Μόλις κυκλοφόρησε ο 6ος τόμος της σειράς Σας «Ιησούς Χριστός. Ο Βίος και η διδασκαλία Του». Άπ’όσο γνωρίζω δεν υπήρχε ποτέ στην ιστορία της Ρωσικής Εκκλησίας ένα πόνημα τέτοιου μεγέθους; Πείτε μας, διατί το αναλάβετε;
 – Προ τριετείας κατά τη συνεδρίαση του Ανώτατου Εκκλησιαστικού Συμβουλίου ο Αγιώτατος Πατριάρχης έθεσε ζήτημα ανανεώσεως του συνόλου των συγγραμμάτων για πτυχιακές σπουδές στις θεολογικές σχολές της Ρωσικής Εκκλησίας. Στο πρόσωπό μου ανετέθη η προεδρία της σχετικής ομάδας εργασίας, η οποία θα αναλάμβανε την υλοποίηση αυτού του μεγαλόπνοου έργου, το οποίο προέβλεπε τη σύνταξη τουλάχιστον 60 νέων εγχειριδίων, τόσο μονογαφιών, όσο και συλλογικών πονημάτων. Σχεδόν ταυτόχρονα «εκκινήσαμε» περίπου 15 έργα, με το καθένα από τα οποία ασχολείται είτε ένας επιστήμονας, είται ομάδα. Συνολικά αυτή τη στιγμή στο ευρύτερο έργο μετέχουν περίπου 100 άτομα.
Όταν μου παροσιάσθηκε σχέδιο εγχειριδίου Καινής Διαθήκης, αντιλήφθηκα ότι η ἐν λόγῳ ομάδα επιστημόνων προτίθεται να περιορισθεί με την έκθεση των σύγχρονων επιστημονικών θεωριών που αφορούσαν το Ευαγγελικό κείμενο, αλλά όχι να σχολιάσει το ίδιο το κείμενο. Εγώ δε ήθελα οι ιεροσπουδαστές μας προπαντός να μελετούν το κείμενο του Ευαγγελίου, να μπορέσουν να κινούνται μέσα στο κείμενο, να είναι ενήμεροι για τις διαφορές μεταξύ των διηγήσεων των τεσσάρων Ευαγγελιστών και να ξέρουν να τις αντιπαραβάλλουν. Τελικά ο ίδιος έπιασα την πένα και άρχισα να γράφω. Το υλικό πολύ σύντομα άρχισε να αυξάνει με αποτέλεσμα σε τρία χρόνα εργασιών να έχω έξι τόμους αυτούς. Με βάση αυτά συντάσσονται αυτή τη στιγμή εγχειρίδια Τετραευαγγέλου. Ο Αγιώτατος Πατριάρχης μελέτεσε και ενέκρινε ήδη το κείμενο του Α’ τόμου του εγχειριδίου (με βάση τους πρώτους δυο τόμους της σειράς) και στη συνέχεια, μόλις είδε το φως της δημοσιότητος, το παρουσίασα στο Ανώτατο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο. Ο Αγιώτατος  Πατριάρχη μελετά προς το παρόν τον Β’ τόμο (πραγματεύεται θαύματα και παραβολές του Ιησού). Τώρα ασχολούμαστε με τον Γ’ τόμο.
 – Πῶς Σᾶς επηρέασε, τη ζωή και την υπηρεσία Σας, η Αγγλία και η Αυστρία, χώρες, όπου πολύ έντοντα εκδηλώνεται η χαρακτηριστική όλης της Ευρώπης τάση «εκδημοκρατισμού» των θρησκευτικών παραδόσεων; Αποτελεί σοβαρή πρόκληση για τον σύγχρονο Ορθόδοξο χριστιανό η μακροχρόνια παραμονή σε τέτοια ατμόσφαιρα;
 – Αδυνατώ να πω ότι κάπως επηρεάσθηκα από την ατμόσφαιρα των δυτικών χωρών. Πάντα ζούσα στον δικό μου κόσμο, τον οποίο διέπουν οι εκκλησιαστικές εορτές και οι σχετικές με αυτές λατρευτικές εκδηλώσεις, τα πολλαπλά διακονήματα, τα οποία μου αναθέτει η Εκκλησία, η ενασχόλησή μου με θεολογία, κάτι το οποίο γίνεται σχεδόν αδιάκοπα από τότε που εισήχθην στις τάξεις του ιερού κλήρου.
– Μετά τις 20 Αυγούστου στη Μόσχα μεταβαίνει ο Γραμματέας του Κράτους του Βατικανό Πιέτρο Παρολίν. Ως επικεφαλής του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, τι αναμένετε από την επίσκεψη αυτή; Ποια είναι τα θέματα της ημερησίας διατάξεως; Θα συζητηθεί καθόλου η υλοποίηση της Κοινής Διακηρύξεως του Πάπα Φραγκίσκου και του Πατριάρχη Κυρίλλου κατά την ιστορική συνάντησή τους στην Αβάνα τον Φεβρουάριο 2016; Ποια προβλήματα υφίστανται στις διαχριστιανικές σχέσεις και ποιες είναι οι λύσεις τους, κατά τη γνώμη Σας; Σε ποιούς τομείς και γιατί να συνεργάζονται σήμερα οι Εκκλησίες; Υπάρχει δυνατότητα να έχουμε στο αμέσως προσεχές μέλλον την επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στη Ρωσία ή του Πατριάρχη Κυρίλλου στο Βατικανό;  
 – Προς το παρόν δεν σχεδιάζεται καμία τέτοια ανταλλαγή επισκέψεων υψηλού επιπέδου. Πρόκειται ακόμη να διανύσουμε μεγάλη πορεία, προκειμένου να γίνουν πραγματικότητα όσα σχεδιάσθησαν κατά την ιστορική συνάντηση του Πάπα και Πατριάχη στην Αβάνα. Οι συνομιλίες με τον Καρδινάλιο Παρολίν ασφαλώς θα έχουν να κάνουν κυρίως με όλα αυτά. Έχουμε ένα διευρυμένο κατάλογο θεμάτων, τα οποία συζητάμε σε κάθε μας συνάντηση. Είναι η προστασία των υπό δίωξη χριστιανών της Μέσης Ανατολής, η θέση των οποίων παραμένει εμπερίστατη, είναι η κατάσταση στην Ουκρανία, όπου οι σχισματικοί εξακολουθούν τις βιαιοπραγίες τους, τις καταλήψεις των Ιερών μας Ναών, όπου καθ’οδόν είναι η υιοθέτηση των νομοσχεδίων, τα οποία εισάγουν διακρίσεις, όπου σε βάρος της κανονικής Ορθοδόξου Εκκλησίας δρουν διάφορες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων και των ουνιτών. Είναι η προστασία των παραδοσιακών οικογενειακών αξιών και πολλά άλλα.
– Υπό το φως των τελευταίων μεγάλων επιτυχιών των κυβερνητικών στρατών στη Συρία και το Ιράκ, υπάρχει ελπίδα να παραμείνει τελικά το χριστιανικό στοιχείο στην ἐν λόγῳ περιοχή; Ποιες είναι οι προβλέψεις Σας; 
– Η θερμότερη μας ευχή είναι η επανεγκατάσταση ειρήνης στην πολυπαθῆ γη της Συρίας. Προσευχόμαστε και πράττουμε με όση δύναμη έχουμε προκειμένου αυτό να γίνει πραγματικότητα. Οφείλουμε να πράξουμε το παν για να παραμείνει το χριστιανικό στοιχείο στην περιοχή, η οποία είναι η κοιτίδα του.
– Οι Ουκρανικές αρχές υπέβαλαν επανειλημμένα αιτήματα στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως προκειμένου να αναγνωρίσει «το αυτοκέφαλο» της Ουκρανικής Εκκλησίας και την ανεξαρτησία της από το Πατριαρχείο Μόσχας. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία επίσημη απάντηση από την Κωνσταντινούπολη. Γνωρίζετε κάτι για τη θέση τους, από κάποιες προσωπικές συναντήσεις; Πῶς αξιολογείτε τις προοπτικές της Ορθοδοξίας στην Ουκρανία;
– Η πίστη μου είναι ότι θα θεραπευθεί το σχίσμα και θα είναι ενωμένη η Ορθοδοξία στην Ουκρανία. Αλλά η θεραπεία του σχίσματος δεν γίνεται με τη συγχώνευση της κανονικής Εκκλησίας από σχισματικούς, όπως προτείνουν σήμερα ορισμένοι Ουκρανοί πολιτικοί. Η επιστροφή από το σχίσμα τη βλέπω μόνο με τη μετάνοια. Και δεν έχει ανάγκη να δημιουργηθεί μία Ενιαία Ουκρανική Εκκλησία, υπάρχει ήδη με την κανονικότητά της να αναγνωρίζεται από όλες ανεξαιρέτως κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, ενώ η κανονικότητα των σχισματικών δεν αναγνωρίζεται από κανένα.
Ο Παναγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλως Βαρθολομαίος τάχθηκε κατ΄επανάληψιν υπέρ της κανονικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας, τονίζοντας ότι ως κανονικό Προκαθήμενο της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Ουκρανία αναγνωρίζει τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Ονούφριο. Δεν αμφισβητώ ότι αυτή θα εξακολουθεί να είναι η θέση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και στο περαιτέρω. Αλλιώς δεν γίνεται διαφορετικά, άλλωστε είμαστε μία οικογένεια των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Και εάν στους κόλπους μίας Εκκλησίας δημιουργείται σχίσμα, όλες οι υπόλοιπες το βλέπουν ως σχίσμα.
– Τα τελευταία χρόνια διατελείτε Πρόεδρος της Συντακτικής Επιτροπής του «Περιοδικού του Πατριαρχείου Μόσχας», επίσημου δελτίου της Ρωσικής Εκκλησίας. Κατά τη γνώμη Σας, ποια είναι τα βασικά προβλήματα και, όπως συνηθίζουν να λένε σήμερα «οι προκλήσεις», που αντιμετωπίζουν τα σύγχρονα εκκλησιαστικά ΜΜΕ και τα κοσμικά ΜΜΕ, τα οποία ασχολούνται με την εκκλησιαστική θεματολογία; Τί τους λείπει και τί οφείλουν να αναπληρώσουν προκειμένου να κερδίσουν ένα πληροφοριακό πόλεμο σε περίπτωση εάν διεξάγεται;  
– Είναι σημαντικό τα ΜΜΕ, ευσυνείδητα ή συνειδητά, να μη διαστρεβλώνουν τα λεγόμενα των Ιεραρχών της Εκκλησίας. Τα τελευταία δυστυχώς αυτό το βλέπουμε όλο και περισσότερα με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια εσφαλμένη και ψεύτικη εικόνα της Εκκλησίας. Κάθε τόσο κυκλοφορούν τίτλοι τύπου «Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας ζητεί να απαγορεύσει…», «Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας θέλει απαγόρευση…» κλπ. Μελετώντας όμως το σχετικό άρθρο, διαπιστώνει κανείς ότι δεν υπάρχει καμία έκκληση για την απαγόρευση, αλλά στην καλύτερη περίπτωση, σκέψεις για το τί είναι το καλό, και τί είναι το κακό. Αλλά ένας δηκτικός τίτλος κάνει τη δουλειά του. Να μην λησμονούμε ότι πολλοί σήμερα δεν εισέρχονται στον κόπο να μελετούν το περιεχόμενο του δημοσιεύματος, παρά μόνο τους τίτλους.
Παραθέτω ένα παράδειγμα από τη δική μου πείρα. Στην τηλεοπτική εκπομπή «Εκκλησία και κόσμος» μου ζήτησαν να δώσω συμβουλή στους γονείς, οι οποίοι θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους για σπουδές στο εξωτερικό. Απάντησα κυριολεκτικά ως εξής: «Δεν είναι καθόλου άσχημο τα παιδιά μας, νέοι και νέες να σπουδάζουν στο εξωτερικό. Ο ίδιος επί διετία είχα σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Οξφόρδης, όπου από πλευράς επιστημονικής ωφελήθηκα πολύ περισσότερα απ, ό,τι σε όλα τα προηγούμενα χρόνια φοιτήσεως στην Ιερατική και τη Θεολογική Σχολή Μόσχας και τα χρόνια πριν, όταν μόνος μου μελετούσα βιβλία, εγχειρίδα και κάθε λογής βοηθήματα».
Στη συνέχεια ανέφερα ότι η Εκκλησία μας επίσης αποστέλλει τακτικώς τους φοιτητές στο εξωτερικό και φιλοξενούμε αντίστοιχα τους αλλοδαπούς φοιτητές στα θεολογικά μας εκπαιδευτικά ιδρύματα και έχουμε ακόμη μια ολόκληρη Επιτροπή Ανταλλαγής Φοιτητών, της οποίας τυγχάνω επικεφαλής ως Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων. Στον προσωπικό μου κατάλογο είναι εγγεγραμμένοι περίπου 100 φοιτητές από θεολογικές μας σχολές, οι οποίοι σπουδάζουν στο εξωτερικό: στην Ελλάδα, τη Σερβία, την Ιταλία, την Αμερική, την Ελβετία, τη Γερμανία και περίπου τόσους αλλοδαπούς φοιτητές έχουμε οι οποίοι σπουδάζουν στις θεολογικές μας σχολές. Όπως τόνισα στην εκπομπή, η ανταλλαγή φοιτητών είναι «μια πολή σωστή διαδικασία, διότι επιτρέπει τη διεύρυνση των οριζόντων».
Συνάμα υπέδειξα και τα αναπόφευκτα αρνητικά, δηλαδή, εάν οι φοιτητές τους οποίους στείλαμε στο εξωτερικό, δεν επιστρέφουν, αλλά μείνουν εκεί, «δεν είναι καλό για τη χώρα μας, διότι με αυτό τον τρόπο χάνουμε ανθρώπος». Μέσα σε αυτά τα πλαίσια δεν παραμέλησα να επισημάνω και τον κίνδυνο, ο οποιός σχετίζεται με την αποστολή των παιδιών μας στο εξωτερικό για σπουδές: «Όταν μου πλησιάζουν με τέτοιου είδους ερωτήσεις (εν τῳ μεταξύ μου πλησιάσουν πολύ συχνά), πάντα προσπαθώ να φαντασθώ την κατάσταση σφαιρικά. Εάν υπάρχει κίνδυνος το παιδί να μην γυρίσει αργότερα, τότε, η συμβουλή μου στους γονείς να μην στέλνουν αυτό το παιδί στο εξωτερικό».
Αυτή η μόνη φράση ήταν αρκετή να εμφανίζονται ο ένας μετά τον άλλο οι τίτλοι: «Η συμβουλή της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας να μην στέλνονται τα παιδιά στο εξωτερικό για σπουδές», «Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας τονίζει τις επιζήμιες συνέπειες των σπουδών στο εξωτερικό», «Εκπρόσωπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας με σπουδές στην Οξφόρδη αναφέρθηκε στις επιζήμιες συνέπειες των σπουδών στο εξωτερικό» κλπ. Όλα όσα παρέθεσα υπέρ της φοιτήσεως στο εξωτερικό, έχουν αγνοηθεί, ενώ μια φράση, που αφορούσε τους σχετικούς κινδύνους, προκάλεσε ποταμό σχολίων. Ακολούθως στον αέρα του ραδιοφωνικού σταθμού «Eho Moskvy» ο Α’ Αναπληρωτής Πρόεδρος της Επιτροπής της Κρατικής Δούμας για θέματα παιδείας και επιστήμης από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας κ. Όλεγκ Σμόλιν,  ανταπαντώντας τρόπον τινα, υπογραμμίζει ότι ο περιορισμός στην αποστολή παιδιών στο εξωτερικό για σπουδές, θα είναι αναποτελεσματικός και θα προσκρούει στο Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Και προσθέτει: «Ουδείς Ιεράρχης της Εκκλησίας δύναται να αλλάξει το Σύνταγμα και την ισχύουσα νομοθεσία». Απορῶ, τί σχέση έχει εδώ το Σύνταγμα; Ποιος μίλησε περί νομοθεσίας, περιορισμών και απαγορεύσεων; Προφανώς ο αξιότιμος βουλευτής δεν παρακολούθησε την εκπομπή μου, αλλά το μάτι του έπεσε κάπου στον τίτλο, τον οποίο και βάλθηκε να σχολιάσει.
Θα μπορούσα να παραθέσω πολλά άλλα τέτοια παραδείγματα, όταν εκπέμπεις ένα μήνυμα, το οποίο περνώντας από το ΜΜΕ τροποποιείται για να καταλήξει τελικά εντελώς άλλο. Πολύ θα ήθελα να βλέπω από πλευράς των ορισμένων ΜΜΕ να επιδεικνύουν μεγαλύτερη προσοχή στην προσέγγιση των πληροφοριών, τις οποίες προσφέρουν.

ΡΩΣΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Τμήμα Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων

ΣΧΟΛΙΟ: Είναι άβγαλτος ο καυμένος. Δέν διαστρεβλώνονται οι λόγοι του. Σήμερα οι άνθρωποι μόνο τό αρνητικό συλλαμβάνουν. Μόνο αυτό κατανοούν καί αποδέχονται. Σήμερα κυριαρχεί ο αντί-λογος. Καί γι΄αυτό κυριαρχεί ο πάπας καί ο κάθε πάπας, ο αντί-χριστος. Σήμερα η άρνηση είναι εις τύπον καί τόπον θέσεως. Αυτό σημαίνει τό πνεύμα τού αντιχρίστου κυκλώνει τήν ζωή αργά καί σταθερά. Βρισκόμαστε στούς έσχατους χρόνους καί δέν μάς σώζει ούτε η επιστήμη, ούτε τό εκκλησιαστικό αξίωμα.

Αμέθυστος

Έχουμε πρόβλημα… Τώρα ανακαλύψαμε άλλον ένα …”εχθρό” της Ελλάδας: Τον Γιάννη Αντετοκούνμπο

File Photo: Eastern Conference forward Giannis Antetokounmpo of Greece dunks the ball during the NBA All-Star Game at the Smoothie King Center in New Orleans, Louisiana, USA, 19 February 2017.  EPA, RONALD MARTINEZ / GETTY IMAGES / POOL
ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ 

Σ’ αυτή τη χώρα δεν θα βάλουμε ποτέ μυαλό… Δεν ξέρω αν πρόκειται περί «κατάρας», όπως ισχυρίζονται μερικοί, αλλά σίγουρα είμαστε αυτοκαταστροφικοί. 
Το γεγονός και μόνο ότι είμαστε επτά χρόνια και κάτι μήνες σε εποπτεία, το γεγονός ότι δεχόμαστε να ελέγχουν τις τύχες μας οι ξένοι, το γεγονός ότι δεν κάνουμε απολύτως τίποτα και αποδεχόμαστε να μας παίρνει το αναξιόπιστο κράτος το 70% των αποδοχών μας -όσων έχουμε δουλειά-, το γεγονός ότι δεχθήκαμε ως ένα φυσιολογικό γεγονός να ζούμε σε μία μη φυσιολογική χώρα, δείχνει πόσο λάθος …αρμενίζουμε. 

Τώρα ανακαλύψαμε άλλο ένα …«εχθρό». Είναι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, η «κινητή διαφήμιση» της Ελλάδας, όπως έχει χαρακτηριστεί στην Αμερική, ο καλύτερος αντιπρόσωπος της χώρας στην υπερδύναμη. Αυτό το παιδί, όπου πάει και όπου σταθεί, μιλά μόνο για την Ελλάδα. Και εκπέμπει μία άδολη αγάπη, που εκπλήσσει αλλά και που προκαλεί δέος για όσους αγαπούν την ελληνική γη, την Πατρίδα. 

Δεν με ενοχλεί καθόλου ότι τον βρίζουν οι αρρωστημένοι εθνικιστές της Χρυσής Αυγής. Είναι τρομακτικός και άθλιος ο τρόπος αντίδρασης τους κάθε φορά που λέμε μία καλή κουβέντα για τον νεαρό καλαθοσφαιριστή. Αλλά, ποιος δίνει σημασία σε ανθρώπους που προωθούν το μίσος και υποστηρίζουν τον Χίτλερ; Κανένας. Είναι μαύρος, λένε, δεν είναι Έλληνας. Ο ρατσισμός τους δείχνει και την ποιότητά τους. 
Αυτούς τους ξέρουμε και τους απορρίπτουμε… 
Με αφορμή τον τραυματισμό του, που είναι πραγματικός και οι ιθύνοντες της Εθνικής του Μπάσκετ το γνώριζαν, η αρμόδια ομοσπονδία, η ΕΟΚ έβγαλε όξος και χολή. Είδε «συνωμοσίες» (στον ύπνο της βέβαια) και εξέδωσε ανακοινώσεις με υπονοούμενα και για το Γιάννη. Ήταν μία πολύ λανθασμένη ενέργεια και προσφέρει όπλα σε αυτούς που δεν μπορούν να αποδεχθούν ότι αυτός ο Αφροαμερικανός μιλά καταπληκτικά ελληνικά, σκέφτεται ελληνικά και διαφημίζει την Ελλάδα. 

Αυτό που ζουν οι Έλληνες της Αμερικής είναι καταπληκτικό και πανέμορφο. Αυτό που εξέπληξε ευχάριστα εμένα είναι ότι γνωρίζει και την ελληνική ιστορία. Και την τιμά εντός και εκτός γηπέδων. Πως να το κάνουμε. Είναι Έλληνας και απολαμβάνει να βρίσκεται μεταξύ Ελλήνων. Σε όποιο γήπεδο βρεθεί αναζητά τους ομογενείς και τους βρίσκει αμέσως διότι είναι ντυμένοι με την ελληνική σημαία. Είδε κανείς την αντίδραση του όταν τους ανακαλύπτει; Κάνει σαν μικρό παιδί από τη χαρά του. Φίλος μου που τον παρακολουθεί στα γήπεδα, μου είπε ότι φωνάζει «Ζήτω η Ελλάδα». Πόσοι το κάνουμε αυτό; Μα κανένας μας… 

Η ανακοίνωση της ΕΟΚ, προκάλεσε αρνητικά σχόλια για τον Γιάννη. Απάντησα σε πολλούς, που έδειξαν και σε μένα τον αρρωστημένο εθνικισμό τους. «Εσύ είσαι Κύπριος», έγραψε ένας, προφανώς Χρυσαυγίτης. Και φαντάζομαι υπονοεί ότι δεν είμαι Έλληνας. Ή γι’ αυτόν το «Κύπριος» προφανώς δεν θα έχει καμία διαφορά από το «μαύρος».
 Εύχομαι να σταματήσει πάραυτα αυτός ο αρνητισμός προς ένα παιδί που έχει τιμήσει την Ελλάδα περισσότερο απ’ όλους μας. Και εύχομαι ο Γιάννης να μην αφήσει την πίκρα του να τον επηρεάσει. Αλλά τι λέω; Είναι πάστα παιδιού που θα σταματήσει να αγαπά και να διαφημίζει την Ελλάδα επειδή οι ανεγκέφαλοι της ΕΟΚ επιδιώκουν να παρουσιάσουν από τώρα την όποια αποτυχία έχει -αν έχει- η Εθνική μας; Διότι αυτό σκέφθηκαν αμέσως αυτοί οι καρεκλοκένταυροι. Να μεταθέσουν τις δικές τους ευθύνες σε ένα παιδί που τιμά την Πατρίδα μας, την οποία απέδειξε πως την αγαπά άδολα. 
Τα βέλη σας κύριοι -και αναφέρομαι σ’ αυτούς που άδραξαν την ευκαιρία να δείξουν τον αρρωστημένο εθνικισμό τους- να τα στρέψετε τους κυρίους της ΕΟΚ, όχι στον Αντετοκούνμπο. Τον Γιάννη δεν μπορείτε ούτε να τον κτυπήσετε ούτε να τον λοιδωρήσετε. Διότι μιλούν οι πράξεις, όχι τα λόγια…

Πηγή: Έχουμε πρόβλημα… Τώρα ανακαλύψαμε άλλον ένα …”εχθρό” της Ελλάδας: Τον Γιάννη Αντετοκούνμπο http://mignatiou.com/2017/08/echoume-provlima-tora-anakalipsame-allon-ena-echthro-tis-elladas-ton-gianni-antetokounmpo/

Ελλάδα, μια “χαλασμένη” χώρα με πολιτικό σύστημα… από το κάτω ράφι


Γράφει ο Μάνος Οικονομίδης 

Ο πρόλογος της επίλυσης ενός προβλήματος, βρίσκεται σχεδόν πάντα στην παραδοχή της ύπαρξης του προβλήματος αυτού. Μαζί με περίσσευμα γενναιότητας και ειλικρίνειας, για τους λόγους που δημιούργησαν εξαρχής το πρόβλημα, ώστε η «συνταγή» για την ανάρρωση να έχει περισσότερο άμεσα, και κυρίως περισσότερο μόνιμα αποτελέσματα.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα βασικά. Από τη διαπίστωση. Η Ελλάδα είναι μια «χαλασμένη» χώρα. Μια χώρα που για σειρά πολλών ετών έζησε πάνω από τις δυνατότητές της, αποπροσανατολισμένη ως προς το ποιές ήταν πραγματικά οι δυνατότητες αυτές.

Από γενιά σε γενιά, κυρίως στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, δηλαδή τα μόνα με εμφανή πολιτική ομαλότητα, μάθαμε να ζούμε με μύθους. Να καλλιεργούμε μύθους. Και να τρεφόμαστε από αυτούς.

Σε πείσμα της σκανδαλιστικής προσκόλλησής μας σε ένα αντικειμενικά θαυμαστό παρελθόν, δεν πήραμε κανένα σχετικό μάθημα. Το μέτρο για παράδειγμα, η σύνεση, η συγκρότηση ρεαλισμού που κυριαρχούσαν στις διδαχές του ιστορικού πολιτισμού μας, μοιάζουν έννοιες ξένες και άγνωστες, αν όχι… επιθετικές για τη σημερινή Ελλάδα.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στην κρίση. Στη βαθιά, σύνθετη και πολυεπίπεδη κρίση των τελευταίων ετών. Αρνούμενοι να διορθώσουμε εγκαίρως την πορεία μας. Αρνούμενοι να αλλάξουμε.

Ακόμη όμως και σήμερα, με τις δραματικές επιπτώσεις της κρίσης να καλπάζουν, αδυνατούμε να αγκαλιάσουμε το μέτρο και τη σύνεση. Δυσκολεύομαστε να πάμε παρακάτω. Μοιάζουμε να κάνουμε σημειωτόν, αν όχι να περιστρεφόμαστε γύρω από την ουρά μας.

Η σημερινή Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση επειδή διαθέτει πλεόνασμα ανικάνων με δικαίωμα υπογραφής για τη ζωή μας. Όχι μόνο στην πολιτική, αν και εκεί ο συνωστισμός ανεπάρκειας είναι σκανδαλώδης, πιθανότατα χωρίς ιστορικό προηγούμενο για τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.

Το έχουμε ξαναπεί άλλωστε. Ζούμε στην εποχή όπου, κάθε Βουλή είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Με ένα πολιτικό σύστημα από το κάτω ράφι, προορισμένο να μας βασανίζει, αντί να προσφέρει λύσεις και να εμπνέει. Να παρακινεί. Να καθοδηγεί.

Η Ελλάδα είναι σήμερα μια «χαλασμένη» χώρα. Σε όλα τα επίπεδα. Ακόμη και στην πάντα δύσκολη σχέση του καθενός… με τον εαυτό του. Λείπει το κίνητρο. Λείπει η διάθεση. Λείπει «η δύναμη μέσα μας».

Οι χώρες φυσικά δεν μένουν… δια βίου «χαλασμένες». Για να διορθώσουμε ωστόσο το κακό, πρέπει κάποια στιγμή να αλλάξουμε. Και να απαιτήσουμε εθνική ηγεσία. Όχι… με γονική παροχή λόγω κληρονομικών δικαιωμάτων. Ούτε με… απευθείας ανάθεση, στο πλαίσιο της οικονομικής ισχύος συγκεκριμένων συμφερόντων.

Στην εποχή των social media, εκεί όπου αφιλτράριστα μπορεί να αποκαλύψει κανείς όσα κρύβει μέσα του, δηλαδή και τα… άσχημα, έχουμε μια μοναδική ευκαιρία για μια εξέγερση αυτοδιάθεσης. Χωρίς κανέναν πάνω από το κεφάλι μας.

Φτάνει να αρχίσουμε να κοιτάζουμε γύρω μας, πίσω και μπροστά μας, και να μην συμβιβαζόμαστε με το χειρότερο. Με όλους αυτούς τους «χειρότερους» που χάλασαν τη ζωή μας. Που τσαλάκωσαν το μέλλον μας. Που αμφισβητούν την ίδια τη φυσική εξέλιξη της προόδου.

Τότε, και μόνο τότε, θα γίνουμε η αλλαγή που (θα έπρεπε να) θέλουμε να δούμε. Και αφού αλλάξουμε, εμείς, στη συνέχεια θα αλλάξουμε και την Ελλάδα. Με λίγα λόγια, θα αλλάξουμε το μέλλον.

Πηγή "Υστερόγραφα"

kostasxan

«Στον πίθο των Δαναΐδων» δεκάδες δισ. ευρώ από κοινοτικά προγράμματα.


Ίλιγγο προκαλεί ο πακτωλός των κοινοτικών πόρων που εκταμιεύτηκαν για τη χώρα μας από το 1982 έως το 2013. Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο μη κερδοσκοπικό οργανισμό διαΝΕΟσις, οι εισροές κοινοτικών χρημάτων στην περίοδο των 31 αυτών χρόνων ανήλθαν σε 82,27 δισεκ. ευρώ συνολικά.

Τα κονδύλια αυτά θεωρητικά προορίζονταν για

τον δραστικό εκσυγχρονισμό της ελληνικής οικονομίας, ωστόσο κατά κοινή ομολογία υπήρξε κακοδιαχείρισή τους, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν στρεβλά παραγωγικά πρότυπα και να σχηματιστούν νέες παθογένειες, αλλά και νέα «τζάκια».

Ειδικότερα, με τη συμφωνία για τα ΜΟΠ (Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα 1982-1988) εκταμιεύτηκαν 3,44 δισεκ. ευρώ, με το πακέτο Ντελόρ (1989 – 1993) 9,63 δισεκ. ευρώ, με το πακέτο Σαντέρ (1994 – 1999) 18,72 δισεκ. ευρώ, με το Γ’ ΚΠΣ (2000 – 2006) 26,18 δισεκ. ευρώ, ενώ με το ΕΣΠΑ (2007 – 20013) εκταμιεύτηκαν στον κρατικό κορβανά 24,3 δισεκ. ευρώ.

Το ποσό εκτιμάται ότι αυξάνεται σημαντικά, αν συνυπολογιστούν οι επιδοτήσεις στην αγροτική παραγωγή, ενώ στα ποσά αυτά δεν περιλαμβάνονται τα συνολικά 234 δισ. ευρώ από τα προγράμματα βοήθειας, τα οποία η χώρα επιστρέφει και θα επιστρέψει με ιδιαίτερα επωφελείς όρους (χαμηλά επιτόκια, ωριμάνσεις κα). Μόνο το τρέχον πρόγραμμα βοήθειας για την Ελλάδα, ανέρχεται σε 39,4 δισεκ. ευρώ.

Πηγή: skai.gr

Σχόλιο Blogger: Ακόμα και τρισεκατομμύρια να μπουν στη χώρα, είναι τέτοια χοάνη το σάπιο πολιτικό μας σύστημα που ούτε ευρώ δεν πρόκειται να καταλήξει για χρήσιμο εθνικό σκοπό.


hassapis-peter

Το Άγιο Πνεύμα (7) τελευταίο.-Η νέα αίρεση

Συνέχεια από: Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017

Μερικά σημεία τα οποία αναδύονται στην συστηματική Καθολική Θεολογία μετά το Βατικανό ΙΙ.
του Aldo Moda. 

Η ανανέωση τού δόγματος τού Αγίου Πνεύματος( συνέχεια)
    
Ο  Μπαλτάσαρ συζήτησε την θεματική τού πνεύματος και του τρόπου με τον οποίο έρχεται στην Θεο-λογική, στον 3ο τόμο της Θεολογικής: Το πνεύμα τής αληθείας (1987), απο το οποίο θα πάρουμε ορισμένα σημεία: Το πνεύμα θεωρήθηκε κατ'αρχάς σαν αυτό που εκθέτει την αλήθεια συμφωνα με το βιβλικό θεμέλιο. Στην συνέχεια θεωρήθηκε σαν πρόσωπο σύμφωνα με τις πληροφορίες των Γραφών και των Πατέρων. Κατά τρίτον ερευνάται η ενέργεια του Υιού και του πνεύματος σύμφωνα με την επιτυχή έκφραση του Ειρηναίου ότι είναι τα δύο χέρια του Πατρός.Στην συνέχεια ερευνάται ο ρόλος του πνεύματος στο έργο της σωτηρίας, και της σχέσεως ανάμεσα στο πνεύμα και την Εκκλησία , επαναλαμβάνεται η διαλεκτική ανάμεσα στην αντικειμενική εμπειρία και την υποκειμενική και ερευνάται η συνέργεια ανάμεσα στο πνεύμα και τον κόσμο. Τέλος το τελευταίο κεφάλαιο είναι μία επιστροφή στην καταγωγή, την σημασία του Πατρός, που είναι η αληθινή πατρίδα, του οποίου το πνεύμα ερευνά τα βάθη!
          3:4 Το μεγάλο έργο του Louis Bouyer, είναι εμβληματικό και σ'αυτό το σημείο. Ακολουθεί δύο συστηματικά θέματα. Πρώτα απ'όλα η ιστορικό-κοσμική σημασία και η ιστορικό-σωτήρια σημασία, επαληθεύουν μία κοινή ενέργεια, και διακεκριμένη ταυτοχρόνως, συγκλίνοντας πρός ένα σημείο, του Λόγου και του Πνεύματος, τα δύο χέρια του Πατρός!Απο ειδωλολατρικές ακόμη προαισθήσεις τού πνεύματος στον μύθο, στην ποίηση και την έμπνευση, που ήταν ταυτοχρόνως και συγκεχυμένες προαισθήσεις τού Λόγου, η μυθολογία ξεκαθαρίζει παλαιοδιαθηκικά σάν αληθινή προφητεία μέ τό πνεύμα-Σοφία, όπου ακόμη και ο Λόγος του Θεού πλησιάζει και καθαρίζει, μέχρι του σημείου της συναντήσεως και των δύο στην Παρθένο Μαρία, η οποία σαν υπέρτατη ανθοφορία τής Σοφίας-Πνεύμα είναι επιτέλους έτοιμη να δεχθεί τον Λόγο ο οποίος πλησιάζει. Σ'αυτή την ένωση πνεύματος και Λόγου συμβαίνει η επιστροφή στον Πατέρα. Έτσι ο Υιός ενσαρκωμένος οφείλει τον εαυτό του στο πνεύμα και στο έργο που ολοκληρώνεται απο το ίδιο, που είναι η Εκκλησία η οποία μεταφέρει την σωτηρία, στραμμένη πρός τους χρόνους της ολοκληρώσεως η οποία επίσης προερχεται απο τον Υιό. Πώς να τοποθετήσουμε αυτό το δεδομένο τής οικονομικής αποκαλύψεως ενδοτριαδικώς;
         
 Ακουμπώντας στον Μάριο Βιττορίνο, ο οποίος είχε συνειδητοποιήσει τις δυσκολίες που είχε συναντήσει ο Αυγουστίνος αλλά και τους πιθανούς δεσμούς με τους Καππαδόκες και την μεγάλη ανατολική παράδοση, ο Bouyer υπογραμμίζει την κίνηση που ωθεί τον Πατέρα να βγεί απο τον εαυτό του και να γεννήσει τον Υιό (και έτσι να γίνει Πατέρας), την κίνηση που ωθεί τον Υιό να οφείλει τα πάντα στον Πατέρα και να επιστρέψει τα πάντα στον Πατέρα(και έτσι να γίνει Υιός), την κίνηση δηλαδή η οποία τίθεται σάν η έκφραση αυτού που είναι πιό βαθύ στον Θεό, που είναι το Πνεύμα! Που αποκαλύπτει το άγνωστο μυστήριο, το πνεύμα-αγάπη, το πνεύμα που είναι η ζωή ή ίδια του Θεού! Μ'αυτόν τον τρόπο το πνεύμα είναι, όπως δείχνει το όνομά του, η πνοή της ζωής του Θεού, ή αν θέλουμε, αλλά είναι το ίδιο πράγμα, σχεδόν η καρδιά της Θεότητος. Εκείνη η καρδιά του Πατρός που είναι επίσης και εκείνη του Υιού, εκείνο το δώρο που επιτρέπει να ζούμε δωρίζοντας την δυνατότητα να αγαπούμε με την ίδια την αγάπη με την οποία αγαπώμεθα.
         
 Ο F.X Durrwell πάει ακόμη πιό μακρυά! " Ο Θεός είναι αγάπη και το πνεύμα είναι αγάπη. Όλες οι ιδιότητες του Θεού είναι υποστασιοποιημένες στο πνεύμα. Αυτό είναι ο ίδιος ο Θεός στο βάθος του. "Έτσι το Πνεύμα στην Τριάδα είναι το πρόσωπο που προσωποποιεί. Ο Πατήρ γεννά εν πνεύματι και έτσι συστήνεται πρόσωπο. Ο Υιός γεννάται εν πνεύματι και έτσι συστήνεται πρόσωπο. Ακόμη και στον κόσμο, η δράση του πνεύματος προσωποποιεί. Το Πνεύμα είναι ο αίτιος της ενσαρκώσεως. Εν πνεύματι ο άνθρωπος Ιησούς Θεϊκώς προσωποποιείται, προσλαμβανόμενος στο πρόσωπο του Λόγου. Μπορούμε λοιπόν να πούμε :"Η αιώνια γέννηση του Πατρός είναι η πράξη της αγάπης του Πατρός και αυτή η αγάπη εν ενεργεία είναι το Πνεύμα. Το Πνεύμα βρίσκεται εν Αρχή στόν γεννώντα Πατέρα και είναι στο τέλος στο γεννημένο. Παρότι προοδεύει, δηλαδή εξέρχεται και απο τους δύο, δέν έρχεται ούτε μετά τον Πατέρα, ούτε μετά τον Υιό, καθότι εν αυτώ είναι Πατήρ και Υιός" Γέννηση του Υιού και έξοδος του Πνεύματος βρίσκονται, παρά το ότι δέν είναι το ίδιο, Η μία μέσα στην άλλη. Το Πνεύμα εξέρχεται στην γέννηση του Υιού, αυτό είναι το πνεύμα του Πατρός στην πατρότητά του. Όλο το έργο του Πατρός είναι η γέννηση του Υιού, και παρότι ο Πατήρ δέν γεννά το Πνεύμα, παρ'όλα αυτά βρίσκεται μέσα στην πατρότητά του η πηγή του πνεύματος. Εάν το πνεύμα εξέρχεται απο τον Πατέρα, όλη η ενέργεια του οποίου συνίσταται στην γέννηση, και εάν αυτό δέν είναι ο Υιός, τότε αυτό δέν μπορεί να είναι παρά μόνον αυτό, το γεννώ. Αυτό είναι η πληρότης στην οποία το πάν έχει την καταγωγή του, ποτίζεται και ολοκληρώνεται. Αυτό είναι ο δεσμός της ενότητος του Πατρός και του Υιού, σ'αυτό οι ιδιότητες του Θεού είναι προσωποποιημένες. Αντιστοίχως και ο Υιός είναι Υιός μόνον εν Πνεύματι. Η πιό υψηλή  πράξη αυτού του όντος στο αιώνιο Πνεύμα είναι ο θάνατός του στον Σταυρό. Στον σταυρικό θάνατο βρίσκεται  το πιό υψηλό σημείο τής ενσαρκώσεώς Του καί ταυτοχρόνως η υπέρτατη αποκάλυψη τής σχέσεως τής αγάπης πρός τον Πατέρα. Στην αιωνιοποίηση τής ανθρωπότητος τού Χριστού μέσω του Πνεύματος, αυτή δέν μπορεί να μείνει πίσω σαν περασμένη. Γι'αυτό το Πνεύμα ανασταίνει τον Ιησού χωρίς να του αφαιρέσει τον θάνατο. Αυτό δέν τον μεταφέρει επέκεινα της υπέρτατης αφοσιώσεως τής αγάπης που είναι ο θάνατος. Ο Θάνατος είναι το μυστήριο της ενσαρκώσεως στο τελευταίο της βάθος. Θάνατος και δόξα είναι οι πλευρές ενός μοναδικού μυστηρίου. Ο αμνός ενυπάρχει σαν θυσιασμένος, σε μία δόξα η οποία δέν έπεται του θανάτου, αλλά τον εξαγιάζει. Ο Ιησούς ανασταίνεται χωρίς να αφήσει το μυστήριο του θανάτου του, διότι είναι σ'εκείνον τον θάνατο που τον δοξάζει το Πνεύμα. Οι συνέπειες για την Χριστιανική ζωή είναι άμεσες.
         
 Ο W. Kasper κατασκεύασε και αυτός μία Χριστολογία του Πνεύματος, την οποία πρέπει να χαρακτηρίσουμε. Το Πνεύμα είναι ο δεσμός (που έγινε πρόσωπο) τής ελευθερίας τής αγάπης ανάμεσα στον Πατέρα και τον Υιό, η μεσότης στην οποία ο Πατηρ καλεί τον Υιό εν ελευθερία και η καθαρή αγάπη μέσα στην οποία βρίσκει στον Ιησού, τον ανθρώπινο Partner, ο οποίος μπορεί να απαντήσει στον Πατέρα στήν απόλυτη υπακοή τής αγάπης. Σαν τέτοια είναι η προϋπόθεση η ίδια τής υποστατικής ενώσεως, δέν είναι η συνέπειά της. Είναι η δημιουργική αρχή η οποία αγιάζει τον άνθρωπο Ιησού, μ'έναν τρόπο ώστε να τον καταστήσει ικανό να είναι, μέσω τής ελεύθερης υπακοής του και της αφοσιώσεώς του, η ενσαρκωμένη απάντηση στην αυτοεπικοινωνία του Θεού. Αυτή η απάντηση ολοκληρώνεται στον θάνατο του Ιησού. Σ'αυτή την προσφορά, την τόσο πονεμένη, ώστε να καταλήξει στον ίδιο τον θάνατο, το Πνεύμα γίνεται, τρόπον του λέγειν, ελεύθερο. Ελευθερώνεται απο την ιστορική του μορφή, την ιδιαίτερη, έτσι ώστε ο θάνατος και η ανάσταση του Ιησού καθιστούν δυνατή και την αποστολή του, ο Ιησούς Χριστός ο οποίος εν πνεύματι είναι ο μεσάζων αυτοπροσώπως ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο, γίνεται τοιουτοτρόπως εν πνεύματι καθολικός μεσάζων της σωτηρίας.          
        
  Έχοντας υπ'όψιν του αυτό το πλαίσιο, και πάνω απ'όλα τις δικές του προηγούμενες έρευνες, ο Μπαλτάσαρ σχεδιάζει λοιπόν το θέμα της Τριαδικής αντιστροφής, ή ανατροπής. "Σημαίνει, λαμβανόμενο στο μέγιστο μέγεθός του, στο μέγιστο άνοιγμά του και ευρυχωρία του, ότι το Χριστολογικό κέντρο τής Τριαδικής οικονομίας πρέπει να πλαισιωθεί τόσο απο μία προηγούμενη όσο και επόμενη Πνευματολογία. Το σημείο εκκινήσεως είναι το γεγονός της ενσαρκώσεως, στην a'priori υπακοή του Ιησού, ο οποίος δέν προσλαμβάνει αφ'εαυτού την ανθρωπότητά του αλλά εγκαταλείπεται γι'αυτό στο Πνεύμα, το οποίο τον καθιστά άνθρωπο. Αυτό προϋποθέτει μία αντιστροφή στο πέρασμα απο την ενυπάρχουσα (αΐδιο) Τριάδα στην οικονομική, όπου το Πνεύμα αναλαμβάνει τον ρόλο τού μεσάζοντος για να εξασφαλίσει την a'priori υπακοή της αποστολής. Σ'αυτή την ενέργεια τού πνεύματος μπορούμε να δούμε την ολοκλήρωση τής προ-Χριστολογικής του πράξεως, αλλά στραμμένου στον Χριστό, στην Π.Δ. το λαλήσαν διά των προφητών. Απο εδώ προέρχεται όλο το υπόλοιπο! "Το πνεύμα φέρει τον σπόρο του Θεού, του Πατρός, δηλαδή τον Υιό, στον κόλπο της Παρθένου". Ο Υιός αφήνεται να πορευθεί σε a'priori υπακοή και ξεκινά της αποστολή του. Η ύπαρξή του είναι ήδη υπακοή. Απο εδώ προέρχονται οι μεγαλύτερες συνέπειες. "Εάν ισχύει αυτή η προσωπική δραστηριότης του Αγίου Πνεύματος στο γεγονός της ενσαρκώσεως τού Υιού, όλο του το ανθρώπινο Είναι θα είναι διαποτισμένο απο αυτή", μέχρι την ακραία εγκατάλειψη. Αυτό είναι το πλαίσιο μιάς Χριστολογίας τού Πνεύματος, το οποίο είναι δυνατόν μόνον στο κάδρο ενός οικονομικού δόγματος τής Τριάδος, σε κάθε στιγμή, χάρη στην Τριαδική μεταστροφή η οποία δίνει νέα δύναμη στην Έννοια του Αγίου Πνεύματος. Έτσι θα είναι πλέον φανερό ότι το Πνεύμα "δέν είναι μόνον ο καρπός (filioque) αλλά η παντοτε νέα πηγή τής αγάπης ανάμεσα στον Πατέρα και τον Υιό" και εξίσου με αυτά τα πρόσωπα θα αποκτήσει την δική του υψηλότερη αποκάλυψη, δηλαδή την προσωποποίηση του, εκεί όπου αυτό εμφανίζει με τον βαθύτερο τρόπο αυτή την άρρητη ενότητα!


                               Τέλος. 

ΣΧΟΛΙΟ: Oλη αυτή η παρανοική ψυχασθένεια οφείλεται στήν άρνηση τής υπερουσίου ουσίας καί στή κατάργηση τού ομοουσίου, διότι διά τού ομοουσίου καί τήν αποδοχή τής γονιμοποιού ουσίας τού Πατρός, δέν μπορεί νά σταθεί η αντιπροσωπία τού πάπα καί η κατάπτυση ερμηνεία τών υποστάσεων σάν πλέγμα σχέσεων. Καί τό κυριώτερο δέν θά μπορούσε νά σταθεί η ταύτιση τής οικονομικής μέ τήν αίδιο Τριάδα καί η θεολογία τής αναλογίας η οποία κορυφούται στήν παιδαριώδη οντολογία τού προσώπου.


Αμέθυστος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...