Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Σπέρνοντας ανέμους

Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ
ΣΠΕΡΝΟΝΤΑΣ  ΑΝΕΜΟΥΣ
Ὡς πεδίο ἀναμέτρησης Ὀρθοδοξίας καί οἰκουμενισμοῦ, ἡ «σύνοδος» Κρήτης δέν ἀπέδωσε ὅλα τά ἀναμενόμενα στούς ἐνδιαφερόμενους γιά μιά ψευδένωση ὡς προστάδιο συγκερασμοῦ τῶν θρησκειῶν μέ κεφαλή ἀντι-μεσσία. 

Παρά τήν ἀδιαφάνεια καί τούς ἀποκλεισμούς πού καταλογίζονται στούς φιλοοικουμενιστές, γύρω στά δύο τρίτα ὑπολογίζονται οἱ ἀντιπροσωπεῖες τῶν Ἐκκλησιῶν πού ἀρνήθηκαν συμμετοχή, ἤ τήν ἀποκήρυξαν ἤ ἐπιφυλάχθηκαν νά τήν δεχτοῦν, ἐνῶ πληθαίνουν οἱ ἀντιδράσεις μειώνοντας τήν στήριξη τοῦ Πατριάρχη. Ἡ ἀνακοίνωση ὅτι ὅσοι δέν ἀποδεχόμαστε τήν «σύνοδο» εἴμαστε αἱρετικοί, ὅπως καί οἱ προτάσεις ὁρισμένων γιά καθαίρεση καί ἀφορισμό, ἐκτός τῆς ταραχῆς τους δείχνουν καί ἔνδεια ἐπιχειρημάτων ἔναντι τῆς ἄρτια θεολογικῆς θεμελίωσης τῆς καταδίκης τῆς «συνόδου», πού κανένας Ἅγιος δέν θά τήν ὑπέγραφε.
Ἐρωτήματα πού προκαλοῦν: Εἶναι σέ θέση νά ἀφορίσει κάποιος πού ἐκκλίνει ἀπό θεμελιώδεις ἀλήθειες τῆς Ἐκκλησίας; Ἀκόμη κι ἀπό ὄργανο ἀδιάβλητο; Ἔχει ἰσχύ ὁ ἀφορισμός κάποιων ἐπειδή συντάσσονται μέ τούς Ἁγίους, ἤ μακαρίζονται πού διώκονται γιά τήν μόνη πίστη πού ἁγιάζει; (Λουκ. στ΄, 22, ΛΒ΄ Ἀποστολικός). Θά ἀφορίσουν ἆραγε καί τούς Ἁγίους ὡς αὐτουργούς ἀντίστασης στήν καθυπόταξη τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπό προσχηματικούς ἀτέλειωτους διαλόγους «ἀγάπης»; Τί μαρτυρεῖ ἡ ἀγάπη γιά τούς αἱρετικούς πού γίνεται ἔχθρα γιά τούς Ὀρθοδόξους; Ἔχει σχέση μέ τήν ἄκτιστη ἀγάπη πού εἶναι ὁ Θεός, ἤ εἶναι προϊόν κτιστοῦ, θνητοῦ ἐγώ, ἐξαρτημένη ἀπό ἄτομα καί περιστάσεις; Θύματα τοῦ ἀρχέκακου δέν εἶναι ὅσοι κράτησαν τήν πίστη ἀνόθευτη ὅπως δόθηκε ἀπ᾿ τόν Θεό, ἀλλά ὅσοι ἀνοίγουν σάν Κερκόπορτα τίς πύλες τῶν Ἱερῶν σέ προβατόσχημους, ἀπομακρύνοντας κάθε εὐλογία, γιά νά ἐπέλθει θάνατος πνευματικός καί συμφορές στά βιοτικά.
Δέν ἀγνοοῦν ὅτι ἡ αἵρεση, ὅπως καί ἡ ἄρνηση ἀναγνώρισης Ἁγίων, εἶναι βλασφημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί γνωρίζουν καί τόν λόγο πού ἀπορρίπτουμε τήν τακτική τους, ἕτοιμοι νά τούς τιμήσουμε ἄν, ὀρθοτομώντας, ἐπανέλθουν στήν εἰρήνη πού ὑπερέχει κάθε νοῦ. Ἀντί γι᾿ αὐτό ὅμως, προβάλλεται ἡ ἀντίληψη ὅτι ὁ πιστός ὡς πρόβατο εἶναι ἐκτεθειμένος στήν αὐθαιρεσία κάθε παπίστου γιά νά μένει ὁ λαός παθητικός στήν προσπάθειά τους νά τόν ἀλλοτριώσουν. Σάν νά μήν εἶναι λογικό πρόβατο μέ γνώση, γνώμη καί ὑποχρέωση νά ἐλέγχει καί τίς ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων γιά νά τίς ἐπαληθεύει ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι στήν συνείδησή του πρίν τίς παραδώσει ἀναλλοίωτες στήν ἑπόμενη γενιά. Σάν νά μήν εἶναι ὁ λαός πού ἐπικυρώνει ἤ ἀκυρώνει μιά χειροτονία, πού συντελεῖ σέ ὅλα τά Μυστήρια, ταγμένος καί ὡς φρουρός τῆς ἀληθείας. Ἡ ὑπακοή καλλιεργεῖται μέ διάκριση (γιά νά μήν ἐκτρέπεται κανείς σέ οἴηση ὑπεροχῆς ἤ σέ δουλικότητα). Στόχος ἡ παραίτηση ἀπ᾿ τήν κτιστή ἐλευθερία, γιά συμμετοχή στήν ἐλευθερία τοῦ Ἀκτίστου. Ἀσκεῖται ἀμφίδρομα, καί ἀπ᾿ τόν ποιμένα, δίχως στεγανά ἐξουσιαστικά ἐνάντια σέ λαό πού συσταυρούμενος θριαμβεύει καί στόν θάνατο. Χρέος τοῦ κλήρου ἡ διακονία τοῦ λαοῦ καί ἡ φύλαξή του ἀπ᾿ τά δηλητήρια τῶν αἱρέσεων καί τό σφράγισμα πού ἑτοιμάζουν μέσα ἀπό πείνα καί πολέμους πού ἔρχονται ἀπ᾿ τούς ἀσκούς πού λύσαμε.
Θεσμικό ἀλάθητο ἀπό καθέδρας δέν στεριώνει σέ Θεανθρώπινο ὀργανισμό, πού ἔχει πολίτευμα Συνοδικό: ἡ σύμφωνη μέ τόν Θεό γνώμη ἑνός Ἁγίου, ὑπερισχύει τῶν πολλῶν χωρίς νά ἐξαναγκάζονται. Ἐπιστροφή στόν μεσαιωνικό σκοταδισμό πού ἐπέβαλε τόν παπισμό μέ βία, δέν βρίσκει ἔδαφος ἐδῶ. Οὔτε «προοδευτικές» ἰδεοληψίες ὅτι ὁ Θεός προοδεύει (!) σάν νά ἦταν ἀτελής («πρόοδος» στήν ἀπιστία). Θεολογία εἶναι μόνο ἡ Θεόπνευστη, πού δέν ἐκτρέπεται σέ πρόοδο ἤ συντήρηση, ἀφοῦ δέν ὑπόκειται ἡ ἀλήθειά της σέ χρόνο ὅπως οἱ ἰδέες. Σῶμα Χριστοῦ ἡ Ἐκκλησία, ἄφθαρτη καί ἀφθαρτοποιός, δέν προσαρμόζει τό αἰώνιο στό χρονικό, ἀλλά εἰσάγει αἰώνια ζωή στόν χρόνο τοῦ θνητοῦ καί ξεδοντιάζεται ὁ θάνατος. Πρόοδος, ἀπρόσβλητη ἀπ᾿ τή φθορά, ἡ προαγωγή στό καθ᾿ ὁμοίωσιν, τήν θέωση. Ὡς μέλη αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιδιώκοντας κοινή πορεία μέ ὅσους ὁμοφωνοῦν, ἀρνούμαστε νά «ἐκσυγχρονιστοῦμε» μέ ἀρχαίους σκοταδισμούς, ὡς ἀνδράποδα μιᾶς παγκόσμιας δικτατορίας πού οὔτε στή συνείδηση θά ἐπιτρέπει ἐλευθερία. Μέ Ὀρθόδοξη τήν μία ὑπερδύναμη καί συνεργάσιμη σέ λίγο καί τήν ἄλλη διαφαίνεται ἡ καταιγίδα πού θά ἀναστείλει τήν ἐφαρμογή ἀντίχριστης δικτατορίας, ἀπαλλάσσοντας τήν Ἐκκλησία ἀπό συμβιβασμένους πού λησμόνησαν ὅτι «καί πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς».


Δημήτριoς Τσελεγγίδης: «Δόγμα και ζωή, μία αδιάρρηκτη συνύπαρξη»

Προς τι βιασύνη να κλείσουν άρον-άρον ένα εθνικό θέμα;


Κυπριακό, ελληνοτουρκικά
και το “Θέατρο του Παραλόγου”
Image result for αναστασιαδης τσιπρας
Του Δημήτρη Γ. Απόκη 

Προκαλεί πραγματικά σοκ και δέος να παρακολουθεί τις εξελίξεις στο τρίγωνο Αθήνα, Λευκωσία και Άγκυρα γύρω από το εθνικό θέμα του Κυπριακού και τις απανωτές προκλήσεις της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας στο Αιγαίο.

Είναι παραπάνω από εμφανές ότι η Λευκωσία δεν είχε ενημερώσει την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία στην Αθήνα, πριν από τις μεταμεσονύκτιες ανακοινώσεις του Προέδρου της Κύπρου, κ. Νίκου Αναστασιάδη. Δεν αποτελεί, επίσης, έκπληξη, ότι και στις δυο πρωτεύουσες, μετά το γεγονός, γίνεται προσπάθεια, μέσω των επίσημων ανακοινώσεων να μην πάρει έκταση αυτό το ατόπημα.

Επίσης οι ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων ωρών, καθιστούν σαφές ότι τις τελευταίες ημέρες διεξάγεται στο παρασκήνιο ένα μπαράζ πιέσεων, το οποίο έχει άμεση σχέση και αρχή την επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, Μπόρις Τζόνσον, στη Λευκωσία, την τηλεφωνική επικοινωνία του Έλληνα Πρωθυπουργού, κ. Αλέξη Τσίπρα, με την Καγκελάριο της Γερμανίας, κ. Άγκελα Μέρκελ, και άλλες επαφές. Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο ότι ο Υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, κ. Στάϊνμαγιερ, θα συζητήσει το Κυπριακό κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα τόσο με την κυβέρνηση, όσο και με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ. Προκόπη Παυλόπουλο στη συνάντησή τους την Κυριακή. Το γεγονός ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει αυξήσει τις παρεμβάσεις του και έχει ανεβάσει τους τόνους στις δηλώσεις του για τα εθνικά θέματα, δεν είναι καθόλου τυχαίο και έχει τη σημασία του.

Η Τουρκία συνεχίζει σε καθημερινή βάση να ανεβάζει τους τόνους στις δηλώσεις της και στις προκλήσεις στο Αιγαίο. Τελευταία κρούσματα οι απαξιωτικές δηλώσεις έναντι του Έλληνα Υπουργού Άμυνας, κ. Πάνου Καμμένου, αλλά και το μπαράζ NAVTEX, με τις οποίες κλιμακώνει επικίνδυνα την ένταση στο Αιγαίο.

Από ελληνικής πλευράς είναι θετικό το γεγονός ότι ο Υπουργός Εξωτερικών, κ. Νίκος Κοτζιάς διαβεβαιώνει ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα στις θέσεις που έχει εκφράσει αναφορικά με τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, σε συνδυασμό με την αύξηση της έντασης στο ύφος των απαντήσεων στις τουρκικές προκλήσεις.

Παρόλα αυτά προκαλεί εύλογες απορίες η τελευταία παράγραφος της χθεσινής ανακοίνωσης του κυβερνητικού εκπροσώπου στην Αθήνα, σύμφωνα με την οποία, «Μόνο επί τη βάσει αυτής της συνεννόησης, στο πλαίσιο και διμερών ελληνοτουρκικών διαβουλεύσεων μπορεί να πραγματοποιηθεί πολυμερής Διάσκεψη για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού σύμφωνα με τις Αποφάσεις του ΟΗΕ και της ιδιότητας της Κύπρου ως κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.»

Τι άραγε σημαίνει η αναφορά σε πλαίσιο και διμερών ελληνοτουρκικών διαβουλεύσεων;

Στη Λευκωσία το χθεσινό διάγγελμα του Προέδρου Αναστασιάδη, ήταν διαμορφωμένο με τρόπο που αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά, αλλά στην ουσία δεν ξεκαθαρίζει τις εύλογες απορίες και ανησυχίες που έχουν δημιουργήσει οι τελευταίες εξελίξεις.

Είναι σαφές ότι ζούμε ένα θέατρο του παραλόγου στο τρίγωνο Αθήνα – Λευκωσία – Άγκυρα που δημιουργεί αμείλικτα ερωτήματα και εύλογες ανησυχίες.

Οι ανησυχίες αυτές άπτονται στο εξής σενάριο: Τις τελευταίες ημέρες μετά την κατάρρευση των συνομιλιών για το Κυπριακό στην Ελβετία, είχε, μάλλον παραπλανητικά, επικρατήσει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ένα «δήθεν» θέμα Κοτζιά, και σαν αποτέλεσμα είχε εκτοπιστεί από τη δημόσια συζήτηση το γεγονός ότι υπήρξε υποχώρηση από την ελληνοκυπριακή πλευρά στο σύνολο των θεμάτων που είχε θέσει η πλευρά της Τουρκίας. Και ξαφνικά μετά από ένα δείπνο μεταξύ Αναστασιάδη και Ακιντζί, που κανείς δεν περίμενε δραματικές εξελίξεις, βρισκόμαστε ενώπιον μια πιθανότητας κλεισίματος του Κυπριακού σε πέντε εβδομάδες.

Μετά από αυτή την εξέλιξη είναι άστοχο να διερωτάται κανείς μήπως το μενού ήταν μαγειρεμένο ξανά και έτοιμο από καιρό; Μήπως σερβιρίστηκε μετά από ανακάτεμα και ξαναζέσταμα για να πάρει επιπρόσθετη γεύση Τουρκίας; Μόνο επί τη βάσει αυτής της συνεννόησης, στο πλαίσιο και διμερών ελληνοτουρκικών διαβουλεύσεων, μπορεί να πραγματοποιηθεί πολυμερής Διάσκεψη για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού σύμφωνα με τις Αποφάσεις του ΟΗΕ και της ιδιότητας της Κύπρου ως κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο επί τη βάσει αυτής της συνεννόησης, στο πλαίσιο και διμερών ελληνοτουρκικών διαβουλεύσεων, μπορεί να πραγματοποιηθεί πολυμερής Διάσκεψη για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού σύμφωνα με τις Αποφάσεις του ΟΗΕ και της ιδιότητας της Κύπρου ως κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο επί τη βάσει αυτής της συνεννόησης, στο πλαίσιο και διμερών ελληνοτουρκικών διαβουλεύσεων, μπορεί να πραγματοποιηθεί πολυμερής Διάσκεψη για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού σύμφωνα με τις Αποφάσεις του ΟΗΕ και της ιδιότητας της Κύπρου ως κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο επί τη βάσει αυτής της συνεννόησης, στο πλαίσιο και διμερών ελληνοτουρκικών διαβουλεύσεων, μπορεί να πραγματοποιηθεί πολυμερής Διάσκεψη για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού σύμφωνα με τις Αποφάσεις του ΟΗΕ και της ιδιότητας της Κύπρου ως κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ακόμα πιο πολύ, δεν είναι καθόλου άστοχο να διερωτάται κανείς, πως είναι δυνατόν η ελληνική πλευρά να καθίσει καλή τη πίστη σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων, όταν για εβδομάδες η Τουρκία και ο Ταγίπ Ερντογάν, αμφισβητεί με τον πλέον σαφή τρόπο την εθνική κυριαρχία της χώρας και προωθεί ξεδιάντροπα μια αναθεωρητική στρατηγική στα ισχύοντα εκ του διεθνούς δικαίου στο Αιγαίο;

Δεν υπάρχει καμία πρόθεση κακόβουλης κριτικής προς κανέναν ηγέτη και κανένα πολιτικό πρόσωπο, ούτε στη Λευκωσία, ούτε στην Αθήνα. Παρόλα αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα είναι αμείλικτα και πολλά. Οι απορίες εύλογες και η βαθιά ανησυχία δικαιολογημένη.

Έτσι όπως βαδίζουν οι εξελίξεις, είναι δεδομένο ότι το αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό και θα οδηγήσει σε ένα διεθνές blame game, το οποίο θα το χρεωθεί η ελληνοκυπριακή πλευρά και η Ελλάδα, με την Τουρκία και το απολυταρχικό καθεστώς Ερντογάν να βγαίνει λάδι στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.

Προς τη λοιπόν η βιασύνη;

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou

/kostasxan.

Ένα εφιαλτικό σενάριο “ολοκληρωτικού” ελληνοτουρκικού πολέμου

Image result for ελληνοτουρκικος πολεμος
Του Κώστα Πικραμένου 

O κόσμος δε ξέρει από που να πιαστεί και τι να πιστέψει. Στο καθημερινό ορυμαγδό ειδήσεων (φορολογική καταιγίδα, 4ο μνημονίο, έκτακτα μέτρα, ΔΝΤ, Σόιμπλε κλπ) έχουν προστεθεί το τελευταίο διάστημα και οι εθνικιστικές κορώνες του Σουλτάνου περί Λωζάνης, Κύπρου και οι απειλές ότι θα «σπρώξει» στην Ελλάδα 3 εκ Σουνίτες Σύριους. Ο κόσμος βρίσκεται μεταξύ πανικού και αφασίας την ίδια στιγμή που ο Επαναστάτης χωρίς Γραβάτα κηδεύει τον πνευματικό του Πατέρα στη Καραϊβική…

Ας τα πάρουμε από την αρχή και ψύχραιμα.

Όλα ξεκινούν στις αρχές του 2012 οταν οι Γκιουλενιστές στριμώχνουν τον Διοικητή της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, με την κατηγορία της συνεργασίας (μυστικές συνομιλίες) με το ΡΚΚ. Θα ακολουθήσουν οι αποκαλύψεις για τα φορτηγά της ΜΙΤ που μετέφεραν όπλα στους ισλαμιστές της Συριάς (αρχές 2013), οι μαζικές διαδηλώσεις στο Γκαζι της Κων/πολης (καλοκαίρι 2013), η απόφαση Ερντογάν για κλείσιμο των ιδιωτικών φροντιστηρίων μεγαλό τμήμα των οποιων ελέγχει η Κοινότητα Γκιουλέν (Νοέμβριος 2013), το σκάνδαλο διαφθοράς και σύλληψης αξιωματούχων του ΑΚΠ (Δεκέμβριος 2013), η επιχείρηση «σκούπα» για εκκαθάριση των Γκιουλενικών από Δικαιοσύνη και Αστυνομια (2014-2016), η επανέναρξη του ανταρτοπολέμου με το ΡΚΚ (Καλοκαίρι 2015), οι επιθέσεις αυτοκτονίας από το ΙΚ (2015-2016) και καταλήγουμε στο Πραξικόπημα (Ιούλιος 2016). Αυτο είναι το πλαίσιο που θα πρέπει να έχουμε στο νου μας προτού επιχειρήσουμε ανάλυση των δεδομένων…

Το νεο-οθωμανικο όραμα του Νταβούτογλου και οι στόχοι για την Τουρκία του 2023 είναι εν πολλοίς γνωστοί σε όσους παρακολουθούν τα δρώμενα στην απέναντι όχθη του Αιγαίου. Η κλιμάκωση που παρατηρείται δεν αφορά τη στρατηγική (αυτή παραμένει ίδια) αλλά περισσότερο την τακτική και αισθητική της διάσταση.

Ο Νταβούτογλου ακολουθούσε την φιλελεύθερη τακτική μέσω οικονομικών σχέσεων, εμπορίου, soft power και έντονης διπλωματικής παρουσίας (νέες Πρεσβείες, Προξενεία, ΜΚΟ κλπ)…Ο Ερντογάν επειδή ειναι brutal και με βασική μόρφωση εκφράζεται με το θυμικό και το ταπεραμέντο Τούρκου της Ανατολίας. Ο,τι έλεγε ο Νταβούτογλου με ακαδημαϊκο τρόπο μέσω του βιβλίου του «Στρατηγικό Βάθος» το ίδιο λέει ο Ερντογάν χρησιμοποιώντας συμβολισμούς για να καταλάβει το σουνιτικό πόπολο…Βέβαια τα τσιτάτα του Σουλτάνου είναι βούτυρο στο ψωμί των δημοσιογράφων…Γραφικούς του ίδιου βεληνεκούς διαθέτει πολλούς και η αγαπημένη μας πατρίδα…

Την ίδια στιγμή παρατηρείται το εξής.

Η απομάκρυνση του Νταβούτογλου από τον κύκλο του Ερντογάν, άνοιξε το δρόμο σε γραφικούς τύπους, πρώην και νυν δημοσιογράφους, οι οποίοι έχουν αναλάβει σύμβουλοι του Σουλτάνου σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, γεωπολιτικής και στρατηγικής…Είμαι σίγουρος ότι οι ίδιοι είναι που του φτιάχνουν και το Τούρκικο καφέ. Οι δύο πλέον γνωστοί είναι ο Μπουλουτ και ο Καραγκιουλ. Δημοσιογράφοι είναι, τίποτε παραπάνω. Δεν έχουν καμια ακαδημαϊκή περγαμηνη. Είναι σύμβουλοι – αυλικοί του Σουλτάνου. Ο καθηγητής Νταβούτογλου δεν θα τους είχε ούτε για γραμματεία.

Αυτοί οι τύποι (Μπουλουτ, Καραγκιουλ κλπ) έχουν ως πρότυπο τον Αλεξανδρο Ντούγκιν, μυστικο-σύμβουλο του Πουτιν (από το 2012 μέχρι σήμερα). Ο Ντούγκιν έχει έρθει και Ελλάδα προσκεκλημένος του Πανεπιστημιου Πειραιά όταν ο ΥΠΕΞ Κοτζιας ηταν εκεί καθηγητής (υπάρχει στο διαδίκτυο σχετική φωτογραφία). Όποιος διαβάσει τη βιογραφία του Ντούγκιν και τα όσα πρεσβεύει για τον Ευρασιατισμό, θα του περάσει ζουρλομανδύα. Το θέμα είναι ότι έχει πείσει τον Πούτιν για την ορθότητα των απόψεων του (για παράδειγμα την εισβολή στη Κριμαία όπως και έγινε!!!) Ο Ντούγκιν πανηγυρίζει στα κανάλια οτι οι ιδέες του πλέον βρίσκονται εντός του Κρεμλίνου.

Οι συμβουλοι του Σουλτάνου βρίσκονται υπο την επιρροή του Ντούγκιν και πιέζουν τον Ερντογαν να ενταχθεί στον Οργανισμό της Σαγκάη και να εγκαταλείψει ΕΕ – ΝΑΤΟ. Εξ ου και οι δηλώσεις Ερντογάν για δημοψήφισμα στην Τουρκία σχετικά με την ΕΕ. Αν επέλθει οριστικο διαζύγιο, τα 3 εκ Σουνίτες Συριοι θα έρθουν για «μονιμές διακοπές» στα Ελληνικά νησια.

Οσον αφορά στην απειλή κατάληψης νήσων και βραχονησίδων που δεν αναφέρονται ονομαστικά στις Συνθήκες Λωζάνης (1923) και Παρισίου (1947) δεν είναι κάτι το καινούργιο. Υφίσταται από το 1995, όταν η Ελλάδα επικύρωσε τη Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982) και ξεκίνησε πρόγραμμα εγκατάστασης επί των νήσων προκειμένου να κατοχυρώσει ΑΟΖ. Γιατί μας εκπλήσουν οι κατα καιρούς δηλώσεις των Τούρκων;

Ποιό είναι όμως το δια ταύτα;

Επιστρέφουμε στη θεωρία του Θουκιδίδη περί δικαίου του ισχυρού. Αν η Τουρκία προχωρήσει σε κατάληψη νήσων – βραχονησίδων αυτή θα αφορά όχι μια αλλά πολλές. Θα επιχειρηθεί ταυτόχρονη κατάληψη πολλαπλών μικρών νησιών της οποιας θα προηγηθεί αερο-ναυτικός αποκλεισμός της ευρύτερης γεωγραφικής ζώνης. Το επιχειρησιακό σχέδιο το «δουλεύουν» οι Τούρκοι κάθε χρόνο στη διακλαδική αεροναυτική άσκηση ΕΦΕΣ (από το 1983 μέχρι σήμερα).

Τα νησια ευθύνης της ΑΣΔΕΝ οπως Κώς – Σάμος – Ρόδος θα βομβαρδιστούν μαζικά προκειμένου να εξουδετερωθούν οι δυναμεις των κατά τόπους ΑΔΤΕ πριν την κατάληψη των πέριξ νήσων. Μιλάμε για βροχή Γιλντιριμ – Κασίργκα που θα προκαλεσει απώλειες χιλιάδων νησιωτών. Ο άμαχος πληθυσμός θα βρεθεί σε περιβάλλον κόλασης. Θα καταστραφούν όλες οι ζωτικές υποδομές με πρώτες τα τοπικά εργοστάσια της ΔΕΗ, τα αεροδρόμια και οι εγκαταστάσεις ραδιο-επικοινωνιών και κινητης τηλεφωνίας. Τα νησια θα επιστρέψουν σε συνθήκες δεκαετίας 1950.

Καταφύγια προστασίας του αμαχου πληθυσμού δεν υπάρχουν. Ασκήσεις παλλαϊκής άμυνας δεν γίνονται. Η εκπαίδευση εφέδρων είναι τυπική. Ασκήσεις με τη συμμετοχή φορέων (όπως σχολεία, Πανεπιστημία κλπ) δεν υφίστανται. Γιατί; Διότι δεν έχουμε κουλτουρα Ισραήλ και Νότιας Κορέας. Όποτε όποιος πρόλαβε εγκατέλειψε το νησί του έγκαιρα.

Για να ακυρωθούν τα επιχειρησιακά σχέδια των Τουρκών προτού ξεκινήσει τις βολές το Τουρκικό Πυροβολικό θα πρέπει να υπάρχει έγκαιρη ενημέρωση μέσω ΕΥΠ, ενεργοποίηση των κανόνων εμπλοκής, κατάσταση συναγερμού σε όλες τις στρατιωτικές μονάδες και εξουδετέρωση του αερο-ναυτικού αποκλεισμού με έγκαιρη διασπορά του Πολεμικού Ναυτικού και της Αεροπορίας. Αλλά προπαντός ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ για άμεση απάντηση μέχρι τέλους…Είμαστε σε θέση να τιμήσουμε την ΙΣΤΟΡΙΑ μας;

* Ο Κώστας Πικραμένος είναι συμβουλος Εξαγωγικών επιχειρήσεων – ειδικός σε θέματα economic intelligence. Συγγραφέας 12 βιβλίων για την Τουρκία – Μέση Ανατολή – Ισραήλ – Ιραν και τις Μυστικές Υπηρεσίες. Αρθρα του έχουν δημιοσιευθεί στον ελληνικό και διεθνή περιοδικό και Ηλεκτρονικό Τύπο. Τα βιβλία του ειναι διαθέσιμα στο www.amazon.com (Κοstas Pikramenos)
Email συντάκτη: kpikramenos@yahoo.gr
Πηγή Militaire
kostasxan

Αγιος Παΐσιος: Αγίους δεν έχει πουθενά αλλού, παρά μόνο στην Ορθοδοξία μας


Δεν ισχυρίζομαι ότι όλοι οι Χριστιανοί είναι… Άγιοι. 
Θέλουν όμως να γίνουν!!
Δεν ισχυρίζομαι ότι οι Χριστιανοί δεν έχουν… ελατ­τώματα ή κακίες. 
Προσπαθούν όμως να τα 
αποβάλουν!!
Πράγματα που δεν τα κάνουν οι «άλλοι», οι εχθροί της εκκλησίας. Δεν ισχυρίζο­μαι ότι δε γίνονται σκάνδαλα στο χώρο της εκκλησίας, αλλά και πού δε γίνονται;

Δε γίνονται στα πολιτικά κόμματα; δε γίνονται στις εται­ρείες; δε γίνονται στις ποδοσφαιρικές ομάδες; στους συλλόγους;
 Παντού όπου υπάρχουν άνθρωποι γίνονται και θα γίνονται τέτοια πράγματα.

Αυτό όμως που ισχυρίζομαι είναι ότι οι εφημερίδες, η Τ.V., μιλούν μόνο για τα άσχημα της εκκλησίας που πολλές φορές τα εξογκώνουν και άλλες τόσες τα κατασκευάζουν από το τίποτα. Γιατί αυτή η άδικη συμπεριφορά; 
Γιατί επιμένουν συνειδητά σ’ αυτή την μερική, άρα ψεύ­τικη εικόνα;

Υπάρχουν γεροντάδες που έχουν γίνει γνωστοί στα πέρατα του κό­σμου, στόμα με στόμα, χωρίς ποτέ κάποια εφημερίδα ν’ ασχοληθεί μα­ζί τους ή να τους αναφέρει το ραδιόφωνο ή η τηλεόραση.
 Υπάρχουν γεροντάδες που για χάρη τους έρχονται άνθρωποι από την Αμερική, από την Αυστραλία, από τη Γερμανία, από όλα τα μέρη του κόσμου να τους δουν, να συζητήσουν, να βοηθηθούν.

Υπάρχουν άνθρωποι χιλιά­δες, που διηγούνται τα θαύματα και τις ευεργεσίες, που οι ίδιοι προσωπικά απόλαυσαν απ’ αυτούς, και με παρρησία διηγούνται τα περιστατι­κά με λεπτομέρειες, καταθέτοντας με ευγνωμοσύνη την προσωπική τους μαρτυρία.
Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι τέτοιοι γεροντάδες, τέτοιοι Άγιοι δεν υπάρχουν πουθενά αλλού. 
Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι η συνω­μοσία της σιωπής των ισχυρών αυτής της γης, γύρω από την ορθοδο­ξία και τους Αγίους της διαλύεται σαν καπνός από τη δύναμη του Θεού. 
Πάντοτε έτσι γινόταν.
 Πάντοτε η εκκλησία επολεμείτο είτε φανε­ρά είτε ύπουλα. Πάντοτε η εκκλησία θριάμβευε στο τέλος. 
Έτσι συμ­βαίνει εδώ και 2.000 χρόνια. Έτσι θα συμβαίνει και στο μέλλον.

Γιατί έτσι προέγραψε τη θριαμβευτική πορεία της μέσα στους αιώνες, ο γλυκύτατος Θεάνθρωπος, ο Ιησούς Χριστός, ο μόνος αληθινός Θεός. «επί ταύτη τη πέτρα, οικοδομήσω μου την εκκλησίαν, και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματ. ιστ’18).

Άνθρωποι με ελαττώματα υπάρχουν στην κοινωνία, υπάρχουν και στην εκκλησία.
 Άνθρωποι καλοί υπάρχουν στην εκκλησία, αλλά υπάρ­χουν και στα πολιτικά κόμματα, και στις θρησκευτικές οργανώσεις, και στις ψεύτικες θρησκείες και φιλοσοφίες. Έχει όλος ο κόσμος καλούς ανθρώπους, και ευτυχώς που έχει, γιατί γίνονται παρηγοριά και βοήθεια για το περιβάλλον τους.

Όμως Αγίους δεν έχει πουθενά αλλού, 
παρά μόνο στην ορθοδοξία.

Από το βιβλίο: «ΟΙ ΓΚΟΥΡΟΥ Ο ΝΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ»
Του Διονυσίου Φαρασιώτου


ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ (32)


ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥΣ
του Enrico Berti.

Η αρχή της μή-αντιφάσεως και οι διαφορετικές χρήσεις τής 

διαλεκτικής στον Αριστοτέλη.
        
  Κεφάλαιο IV.
   
     
  1. Η ιστορική προσφορά του Αριστοτέλη συνδυασμένη αλλά ξεχωριστή απο την θεωρητική του προσφορά, δηλαδή απο την επεξεργασία μίας πρωτότυπης φιλοσοφίας, είναι εκείνη διά της οποίας θεωρητικοποίησε με διαύγεια και συστηματοποίησε μία σειρά απο ανακαλύψεις τις οποίες πραγματοποίησαν οι προγενέστεροι του, και ιδιαιτέρως όσον αφορά την αντίφαση και την διαλεκτική, απο τους δύο προγόνους του, ας πούμε δηλαδή τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα.
          Το αστήρικτο της αντιφάσεως, που είδαμε να ενεργεί στον Σωκράτη και σχεδόν διατυπωμένο στον Πλάτωνα, κατέστη καθοριστικώς θεωρία απο τον Αριστοτέλη μέσω της διάσημης "αρχής τής μή-αντιφάσεως"!
          Η πλέον ευκρινής και συνεπής και διάσημη διατύπωση αυτής τής αρχής περιέχεται -καθόλου-τυχαία στο ΙV βιβλίο τής Μεταφυσικής, το οποίο είναι αφιερωμένο στην έκθεση τού οντολογικού χρέους τής "πρώτης φιλοσοφίας", δηλαδή στην μελέτη τού όντος σαν όντος και στις ιδιότητες που του ανήκουν καθαυτές, ανάμεσα στις οποίες βρισκεται ακριβώς αυτή που δέν του επιτρέπει να είναι αντιφατικό. Αυτή ηχεί ώς εξής: "το γάρ αυτό άμα υπάρχειν τε και μή υπάρχειν αδύνατον τώ αυτώ και κατά το αυτό". Είναι αδύνατον το ίδιο πράγμα (το αυτό) να ανήκει (υπάρχειν) και ταυτοχρόνως (άμα) να μήν ανήκει στο ίδιο πράγμα (τω αυτώ) και κάτω απο την ίδια οπτική γωνία, άποψη (κατά το αυτό) (Μετ 1005 b 19-20).
          Όπως βλέπουμε αυτό αφορά την πραγματική εξάρτηση (υπάρχειν ) ενός πράγματος σ'ένα άλλο, δηλαδή μιάς ιδιότητος σ'ένα υπόστρωμα, και γι'αυτό έχει μία αξία θεμελιωδώς οντολογική, δηλαδή όπως λέμε συνήθως, είναι πρώτα απ'όλα ένας νόμος του Είναι. Μπορούμε να τον εκφράσουμε επίσης μέσω της διατυπώσεως "είναι αδύνατον το Α να είναι Β και να μήν είναι Β ταυτοχρόνως και κάτω απο την ίδια οπτική γωνία". Απο αυτή την πρώτη διατύπωση ο Αριστοτέλης αντλεί αμέσως μία δεύτερη : "ει δε μή ενδέχεται άμα υπάρχειν τω αυτώ τάναντία (προσδιωρίσθω δ' ημίν και ταύτη τή προτάσει τα είωθότα), ενάντια δ' εστί δόξα δόξη η τής αντιφάσεως, φανερόν ότι αδύνατον άμα υπολαμβάνειν τον αυτόν είναι και μή είναι το αυτό, άμα γάρ αν έχοι τας εναντίας δόξας ο διαψευσμένος περί τούτου". (Μεταφυσικά 1005 b 26-32). Εάν δέν είναι δυνατόν τα αντίθετα να ανήκουν ταυτοχρόνως στο ίδιο πράγμα, και μία γνώμη (δόξα) αντιφατική σχετικά με μία άλλη είναι αντίθετη σ'αυτή, είναι φανερό ότι είναι αδύνατον το ίδιο πρόσωπο (τον αυτόν) ταυτοχρόνως να σκέπτεται (υπολαμβάνειν) ότι το ίδιο πράγμα είναι και δέν είναι (κατά κάποιο τρόπο). Όποιος πλανάται λοιπόν, αναφορικά μ'αυτό, θα έχει ταυτοχρόνως τις δύο αντίθετες γνώμες!". Γι'αυτό ολοκληρώνει ο Αριστοτέλης αυτή η αρχή είναι η πιό σταθερή απο όλες, καθώς σχετικά μ'αυτή είναι αδύνατον να διαψευθείς και είναι η πρώτη απο όλα τα αξιώματα: " διό πάντες οι αποδεικνύντες εις ταύτην ανάγουσιν εσχάτην δόξαν, φύσει γάρ αρχή και των άλλων αξιωμάτων αυτή πάντων" (Μετ. 1005 b 32-34).
          Εδώ όπως βλέπουμε, απο την αδυναμία να ανήκει και να μήν ανήκει μία ιδιότητα στο ίδιο πράγμα, όπως και απο την αδυναμία δύο αντιθέτων ιδιοτήτων να ανήκουν ταυτόχρονα στο ίδιο πράγμα, ο Αριστοτέλης συνάγει την αδυναμία δύο αντιθέτων απόψεων (γνωμών) να ανήκουν ταυτοχρόνως στον ίδιο άνθρωπο, δηλαδή απο ένα πραγματικό αδύνατο προέρχεται ένα ψυχολογικό αδύνατο ή λογικό, καθότι ακόμη και οι γνώμες και οι σκέψεις είναι πραγματικότητες και επομένως υπόκεινται στον νόμο της πραγματικότητος. Μπορούμε να πούμε επομένως ότι στην οντολογική αξία της Α.Τ.Μ.Α (αρχής της μή-αντιφάσεως) θεμελιώνεται επίσης και η ψυχολογική ή λογική της αξία. Ίσης αξίας εξάλλου στην διατύπωση η οποία αφορά τις γνώμες είναι και εκείνη που αφορά τις συζητήσεις, την οποία βρίσκουμε στα Αναλυτικά ύστερα: "είναι αδύνατον να επιβεβαιώσουμε και ταυτόχρονα να αρνηθούμε" το ίδιο πράγμα του ιδίου πράγματος, δηλαδή το ίδιο κατηγορούμενο του ιδίου υποκειμένου! (Αναλ. ύστ. Ι 11,77 Α 10). Οι συζητήσεις δηλαδή αντιστοίχως η επιβεβαίωση και η άρνηση, δέν είναι παρά η έκφραση των σκέψεων, δηλαδή των δοξασιών, των γνωμών.-
          Όσον αφορά όμως τις συζητήσεις, το αδύνατο αφορά την αξία τής αλήθειας τους, όχι την υλική τους προφορά. Είναι ξεκάθαρο ότι εάν ένας επιθυμεί, μπορεί να βεβαιώσει και να αρνηθεί την εξάρτηση ενός ίδιου κατηγορήματος στο ίδιο υποκείμενο, θέλοντας να αναφερθεί στην ίδια στιγμή και στην ίδια άποψη. Αυτό δέν σημαίνει βεβαίως ότι αυτός σκέφτεται πραγματικά αυτό, δηλαδή ότι κατέχει ταυτοχρόνως δύο αντίθετες γνώμες, διότι, -όπως παρατηρεί ο ίδιος ο Αριστοτέλης σχετικά με το θέμα-"δέν είναι αναγκαίο ένας, τα πράγματα που λέει, να είναι και αυτά που σκέπτεται (υπολαμβάνειν) (Μετ. 1005 b 25-26). Όπως επίσης είναι δυνατόν ότι ένας που κατέχει ταυτοχρόνως γνώμες απο τις οποίες απορρέουν αποτελέσματα τα οποία τοποθετούνται το ένα σε αντίφαση με το άλλο, αλλά μέχρι ότου αυτές οι αντιφάσεις να φανερωθούν, αυτός να μήν βλέπει την αντίφαση. Την στιγμή δηλαδή κατά την οποία αυτός δέν βλέπει ακόμη αυτή την αντίφαση, δέν διαθέτει ταυτοχρόνως δύο αντίθετες γνώμες.Χρέος της αναιρέσεως ειναι ακριβώς αυτό, να φανερώσει, και η φανέρωση να είναι πραγματικώς στοχαστική, μία ενδεχόμενη και συνεπαγόμενη αντίφαση, δηλαδή η οποία δέν έχει γίνει ακόμη αντικείμενο σκέψης με τον στόχο ακριβώς, να αφαιρεθεί, να εκλείψει!

Συνεχίζεται
Αμέθυστος. 

ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ ΑΓΓΕΛΙΚΟΥΔΗΣ - Α ΜΕΡΟΣ-επανάληψη

O Doctor Angelicus συναντά

τον Κάλλιστο Αγγελικούδη.

Ο Κάλλιστος Αγγελικούδης αναλύει και σχολιάζει
το κατά των Ελλήνων βιβλίο του Θωμά Ακινάτη

243. Αν φανερώνη λοιπόν τη θεία δύναμη η προερχόμενη απ’ τη δύναμη ενέργεια, γνωρίζεται δε με τη δύναμη, που ακολουθεί τη φύση, η φύση, πώς δεν είναι διαφορετικό η θεία φύση και η δύναμη που ακολουθεί τη φύση και η προερχόμενη απ’ τη δύναμη ενέργεια και των δυό ; « Είναι η ουσία του η θέληση » λέει "του Θεού". Κι ακόμα˙ « δεν είναι άλλο απ’ την ουσία του η θέληση του Θεού ». « Είναι το νοείν του Θεού και όλα τα άλλα που λέγονται πως υπάρχουν σ’ αυτόν η θεία ουσία ». Κι ακόμα˙ « είναι αναγκαίο να είναι το ίδιο το νοείν του η ουσία του θείου νου ». Λόγοι αφροσύνης του Θωμά !

244. Γιατί λέει αλλού ο ίδιος˙ « είναι ανάγκη να γνωρίζη τα άλλα, όχι και να τα θέλη ο Θεός ». Αν γνωρίζη λοιπόν κάτι, το οποίο δεν θέλει, είναι άλλο απ’ τη θεία θέληση η θεία γνώση ˙ κι αν είναι  και τα δυό αυτά ουσία, υπάρχει άρα διφυής ουσία και σύνθεση στον Θεό, το χείριστο της ατοπίας. Και επειδή νομίζει, μάλλον, όλα όσα αναφέρονται ( λεγόμενα ) στον Θεό σφαλερώτατα ουσία του Θεού ο Θωμάς, και πως διαφέρουν μετά αναμεταξύ τους, νομίζει ολοφάνερα σύνθετο, ως άθεος, από πάρα πολλές ουσίες τον Θεό. « Είναι η ουσία του το νοείν (το ότι νοεί...) του Θεού ». Κι ακόμα˙ « συνεπάγεται απ’ το ότι είναι νοών ο Θεός, πως είναι και το νοείν σ’ αυτόν η ουσία του, γιατί είναι ενέργεια τού νοούντος, που υπάρχει σ’ αυτόν, το νοείν ». Βλέπετε, πώς νομίζει το όν κι αυτό που υπάρχει σ’ αυτό ( το ον και το εν αυτώ ) με ελληνικό τρόπο ουσία ; Και λέει ακόμα πιο φανερά˙ «  είναι η θεία ουσία αυτό που υπάρχει στον Θεό. Είναι η θεία ουσία και το θείο είναι, κι ο ίδιος ο Θεός άρα το νοείν του Θεού˙ γιατί είναι η ουσία του και το είναι του ο Θεός ».

245. Κι ακόμα˙ « είναι η ουσία του η γνώση του Θεού ». Και λέει, μεταστρεφόμενος˙ « δεν μπορεί να υπάρχη παρά φυσική γνώση στον Θεό ». Πώς ταυτίζεται λοιπόν η ουσία με τα φυσικά ; γιατί το μέν προτάσσεται στον ενικό, η θεία φύση, τα δε στον πληθυντικό, τα φυσικά˙ και υπάρχει (εστί) μεν η ουσία, υπάρχουν δε στην ουσία τα φυσικά. Είναι ψέμμα άρα το να νομίζης πως ταυτίζεται με τα ενυπάρχοντα σ’ αυτήν φυσικά η ουσία, όπως (το...) λέει κι ο ίδιος˙ « Είναι ενέργεια του νοούντος Θεού, που υπάρχει σ’ αυτόν, το νοείν »˙ κι αν είναι ενέργεια, είναι φανερό, ότι είναι διαφορετικό απ’ την ουσία, όπως ήδη αποδείξαμε. Είναι ψέμμα άρα το να νομίζης πως είναι η γνώση του Θεού η ουσία του.

246. « Είναι η ουσία του Θεού η θεία δύναμη ». Κι ακόμα˙ « όπως ακριβώς διακρίνεται ( οροθετείται … ) με τη δική της δύναμη σε ένα η φύση, έτσι διακρίνεται (οροθετείται…) με τη δική της σοφία σε ένα και η θέληση ». Κι αν ισχύουν αυτά, είναι διαφορετικό η θεία σοφία, που οροθετεί τη θέληση, και διαφορετικό η θεία δύναμη, που οροθετεί τη φύση˙ κι είναι απλώς διαφορετικά αναμεταξύ τους η θεία φύση και η θεία δύναμή της και η θεία θέληση και η σοφία, όπως το ον και τα προσόντα. Κι αν ταυτίζονται όλα αυτά με την ουσία του Θεού, έχει συσταθή από πολλά διαφορετικά η ουσία και είναι πράγμα αναγκαστικά σύνθετο, που είναι βέβαια κάτι εξαιρετικά ανόητο και αιρετικό.

247. Κι ακόμα˙ « είναι ιδιαίτερο αντικείμενο της θελήσεως » λέει « το αγαθό και το τέλος ». Και μετά˙ « δεν υφίστανται σε έναν βαθμό αγαθότητας όλα τα κτίσματα ». Κι ακόμα˙ « συνίσταται εν τάξει το αγαθό». Κι ακόμα˙ « είναι αιτιατό μετέχοντας στη θεία ομοιότητα κάθε αγαθό ». Αν εκχέεται δε έτσι σε όλα η θεία αγαθότητα, που δεν υφίστανται σε έναν βαθμό αγαθότητας, αλλά συνίστανται εν τάξει, φαίνεται ολοφάνερα το περισσότερο και το λιγότερο στη μετοχή τής αγαθότητας και δεν θα ταυτίζεται με τη θεία ουσία η αγαθότητα. Θα εκβάλη θρήνο λοιπόν ο Θωμάς, που θεωρώντας αδιαίρετη τη θεία ουσία, τα διακηρύττει μετά αυτά για τη θεία αγαθότητα, κι αφού τής απέδωσε το περισσότερο και λιγότερο, λέει πως είναι η θεία ουσία η αγαθότητά της και διαβεβαιώνει τομή και διαίρεση ενάντια στη θεία ουσία. 

248. « Είναι μιά ενέργεια του Θεού το να θέλη. Είναι αναγκαίο λοιπόν να θέλη σύμφωνα με τη δική του ουσία ο Θεός˙ είναι λοιπόν η ουσία του η θέλησή του ». Κι αυτός που κακώς τα λέει αυτά, κακώς και τα αναιρεί˙ « ανήκει ( εστί ) στην τελειότητα της θείας φύσης το να έχη και βούληση». « Είναι ανάγκη λοιπόν να υπάρχουν δυό θελήσεις στον Χριστό ». Κι ακόμα˙ « είναι άλλη και άλλη η θέληση και η ενέργεια της θείας και ανθρώπινης φύσης στον Χριστό ». Κι ακόμα˙ « φανερώνεται καθαρά απ΄τις παραδόσεις της Γραφής πως υπάρχουν δυό θελήσεις στον Χριστό˙ γιατί λέει ο Ίδιος˙ ‘ καταβέβηκα εκ του ουρανού, ουκ ίνα ποιώ το θέλημα το εμόν, αλλά το θέλημα του πέμψαντός με Πατρός ’ ( Ιωαν. στ΄38 ). Κι είναι φανερό, ότι υπήρχε σ’ αυτόν και θέληση που ήταν δική του και του Πατέρα˙ γιατί όπως ακριβώς υπάρχει μιά φύση του Πατέρα και του Υιού, έτσι και μιά θέληση. Και είναι το ίδιο φανερό και στις ενέργειες˙ γιατί υπήρχε και μιά οικεία ( ιδιαίτερη..) και σ΄αυτόν τον ίδιον και στον Πατέρα ενέργεια. Γιατί λέει ο ΄Ιδιος˙ ‘ όσα ποιεί ο Πατήρ, ταύτα και ο Υιός ομοίως ποιεί ’ » ( Ιωάν. ε΄19 ). 

249. Κι ακόμα˙ « είναι ανάγκη να έχουν και την ίδια φύση αυτοί που έχουν την ίδια ενέργεια. Και είναι ίδια η ενέργεια του Υιού και του αγίου Πνεύματος˙ είναι άρα ίδια και η φύση τους ». Αν υπάρχουν λοιπόν και ουσία και δύναμη και θέληση και ενέργεια στον Πατέρα και τον Υιό και το άγιο Πνεύμα, και φανερώνουν αυτά τη θεία ουσία, πώς δεν είναι ολοφάνερα διαφορετικό η θεία ουσία και διαφορετικό αυτά; Ψεύδεται άρα και παραφρονεί ο Θωμάς, που λέει˙ « είναι ουσία του κάθε τι, που υπάρχει στην ουσία του Θεού ». Γιατί αν ίσχυε αυτό, είναι ψεύτικη η ρήση που λέει˙ έχουν αναγκαίως και την ίδια φύση αυτά που έχουν την ίδιαν ενέργεια ». 

250. Και γίνεται φανερό το ότι είναι διαφορετικό η θεία ενέργεια και διαφορετικό η θεία φύση, απ’ το ότι δεν μπορείς να τοποθετήσης τη φύση όπου η ενέργεια, ώστε να πης˙ είναι αναγκαίο να έχουν και την ίδια φύση αυτά που έχουν την ίδια ενέργεια. Κι αν είναι άτοπο να το πης αυτό, είναι διαφορετικό η θεία ενέργεια και άλλο η φύση. Γι’ αυτό και είναι επιπόλαιο να πης˙ είναι αναγκαίο να έχουν και την ίδια φύση αυτά που έχουν την ίδια ενέργεια, και πως είναι αναγκαίο να έχουν και την ίδια φύση κι αυτά που έχουν την ίδια θέληση κι αυτά που έχουν την ίδια δύναμη κι αυτά που έχουν την ίδια γνώση κι αυτά που έχουν την ίδια σοφία και καθ’ εξής τα άλλα που ενυπάρχουν στον Θεό.

251. « Ταυτίζεται στον Θεό το να είναι και να είναι αληθινός και να ζή και να είναι σοφός και να είναι μακάριος κι ό,τι ακριβώς άλλο φαίνεται ( δοκεί ) να ταιριάζη στην αγαθότητα και τελειότητα ». Επιστρέφει πάλι στον προηγούμενο εμετό και είναι άκριτος ( αγνωμονεί ) περί τα θεία, νομίζοντας αθέμιτα πως ταυτίζεται το ον, δηλαδή η ουσία του Θεού και όσα προσυπάρχουν ή ενυπάρχουν στην ουσία του Θεού, με την ουσία του. Αλλ’ ας τον ντροπιάσουν τα λόγια του, που λέει˙ « δεν αντιτίθεται στη θεία απλότητα, αν αναφέρονται ( λέγονται ) περισσότερες σχέσεις γι’ αυτόν, αν και δεν φανερώνουν την ουσία του », « μπορείς να συναντάς κάθε τελειότητα της κτίσης στον Θεό », « όπως είναι ακριβώς η αγαθότητα, η σοφία, το είναι και τα τοιαύτα ».

252. Κι ακόμα˙ « έτσι είπαμε πως απονέμονται όλες οι τελειότητες, που συναντώνται στα άλλα πράγματα, στον Θεό, όπως ακριβώς συναντώνται τα αποτελέσματα στις ίδιες τους τις αιτίες, όπως ακριβώς στον ήλιο η θέρμη ». Πώς ταυτίζεται λοιπόν η θεία ουσία με όσα ενυπάρχουν σ’ αυτήν; γιατί δεν ταυτίζεται και η θέρμη στον ήλιο με τον ήλιο, όπως ακριβώς πάλι λέει˙ « αν και δεν φανερώνουν τα ονόματα που αναφέρονται στον Θεό το ίδιο πράγμα, δεν είναι όμως πολυώνυμα , επειδή δεν φανερώνουν τον ίδιον λόγο ». Πώς θα ταυτιστούν λοιπόν αυτά που δεν φανερώνουν τον ίδιον λόγο και συναντώνται στη θεία ουσία, με τη θεία ουσία ; Γιατί αν το παραδώσης αυτό, θα αποδώσης πολλούς λόγους στην ουσία˙ και θα είναι σύμφωνα μ’ αυτό αναγκαστικά σύνθετη και πολυσύνθετη και η θεία ουσία. Γιατί λες πως αυτά που δεν έχουν τον ίδιον λόγο και είναι πολλά, ότι είναι ουσία του Θεού, πράγμα ακριβώς άτοπο και αιρετικό. 

253. Όταν λέη ο Θωμάς πως «δεν μπορεί να περιλάβη τη θεία δύναμη, που είναι άπειρη, κανένας κτιστός νους, όπως ακριβώς ούτε και την ουσία του », δεν διακρίνει άρα τη θεία δύναμη απ’ τη θεία ουσία, που ενυπάρχει στη θεία ουσία και είναι τελειότητά της, και μαρτυρείται εμφανώς απ’ τη θεία ενέργεια ; όπως ακριβώς αποδείχθηκαν λοιπόν κάποιες προαναφερθείσες τελειότητες διαφορετικές απ΄την ουσία, έτσι βέβαια και η θεία δύναμη, που είναι τελειότητα της θείας ουσίας˙ και είναι διαφορετικές οπωσδήποτε και οι άλλες όλες καθεξής τελειότητες, όπως ομολογεί και ο Θωμάς, όταν έρθη στον εαυτό του, όπως το έχουμε ήδη εκφράσει σαφώς. 

254. Λέει, ως αναίσθητος και παραπαίοντας ο Θωμάς˙ « έχει γεννητική δύναμη για να γεννά ο Πατήρ ». Κι ακόμα˙ « είναι ανάγκη να υπάρχη δύναμη στον Θεό για να γεννά, όπως ακριβώς και δύναμη για να νοή τον εαυτό του ». Και λέει, έχοντας ξεχάσει γρήγορα τα ίδια του τα λόγια κι ερχόμενος στον εαυτό του˙ « δεν έχει καμμιά δύναμη ο Πατέρας, που δεν την έχει ο Υιός ». Είναι άρα κάποιου υγιούς οι προτάσεις αυτές ; γιατί σε ποιά βλάσφημα προσκρούει! Γιατί αν δεν έχη καμμιά δύναμη ο Πατήρ, που δεν την έχει ο Υιός, κι έχει δύναμη στο να γεννά ο Πατήρ, θα την έχη αυτήν κι ο Υιός. Αλλ’ είναι βέβαια άτοπο και ασεβές αυτό. 

255. Γιατί θα έχη αναγκαστικά άλλον Υιό δικό του ο Υιός του Θεού. Γιατί όπως έχει ακριβώς γεννήσει, σύμφωνα με τον Θωμά, έχοντας δύναμη γεννητική ο Πατέρας τον Υιό, έτσι θα γεννήση , έχοντας αυτή τη δύναμη τη γεννητική, αναγκαστικά κι ο Υιός Υιό. Κι αν δεν έχη γεννήσει Υιό, είναι φανερό, πως δεν έχει ούτε και γεννητική δύναμη, γιατί δεν έχει στερηθή καμμιά δύναμη την ενέργεια˙ κι αυτή η γεννητική δύναμη, την οποία έχει ο Πατέρας και δεν έχει ο Υιός, κάνει – αλλίμονο στην πλάνη – να έχη άλλην ουσία ο Πατέρας και διαφορετική ο Υιός. Γιατί αυτά που δεν έχουν την ίδια δύναμη, αυτά δεν έχουν και την ίδια ουσία. 

256. Αλλ’ είναι φανερό, ότι δεν είναι δύναμη της φύσης το να γεννάς, όπως ακριβώς ούτε το να εκπορεύης, είναι δε προσωπική ιδιότητα κι έτσι ομολογείται απ’ τους ευσεβείς. Γιατί αν ανάγη κάποιος σε δύναμη φυσική το να γεννάς, ανάγει βέβαια και το να εκπορεύης, και θα συμπεράνη έτσι πως είναι διαφορετική η φύση του Πατέρα απ’ τον Υιό και το Πνεύμα, και θα τοποθετήση πιο χαμηλά το Πνεύμα, που δεν έχει ούτε δύναμη στο να γεννά, ούτε βέβαια στο να εκπορεύη. Αλλ’ είναι τα παραληρήματα της κακοδοξίας του Ευνόμιου και του ΄Αρειου και του Μακεδόνιου αυτά. Γιατί είναι αδιαίρετη, με μιά φύση και δύναμη και ενέργεια, η Αγία Τριάδα.

257. Και πώς δεν αντιλαμβάνεται αυτό που λέει, ότι δεν έχει καμμιά δύναμη ο Πατέρας, που δεν την έχει ο Υιός ; γιατί με το να πή «καμμιά», φανέρωσε πολλές. Αν είναι πολυδύναμος λοιπόν ο Θεός, θα έχη και διαφορετικές αυτές τις δυνάμεις. Γιατί ανάγονται σε αριθμό οι πολλές, και εισάγει ομολογουμένως διαφορά ο αριθμός. Αν είναι λοιπόν σύμφωνα μ’ αυτόν, αυτό που έχει ο Θεός ουσία του Θεού, θα είναι κι οι πολλές και διαφορετικές αυτές δυνάμεις, που έχει ο Θεός, ουσία του και θα είναι σύνθετη από πολλά και διαφορετικά η ουσία του Θεού, που είναι ακριβώς υπερβολή μανίας και ασέβειας να το νομίζης . Δεν ταυτίζονται άρα με την ουσία του οι δυνάμεις του Θεού, αλλ’ είναι κατά κάποιον τρόπο διαφορετικές.


Συνεχίζεται

ΣΧΟΛΙΟ: Σ' αυτές τίς λίγες παραγράφους. εάν προσέξουμε, αναιρούνται όλες οι θεο-λογικές πλάνες τού Ζηζιουλα καί τού Γιανναρά, ακόμη καί η ψευδο-θεολογία τών σχέσεων, η οποία κατάγεται από τόν Αυγουστίνο καί υιοθετείται από τόν Ακινάτη. Ακόμη καί η διάσημη αριστοτελική αιτιώδης αρχή. 

Αμέθυστος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...